من که از دور چرخ ممتخم
وز اسیران گردش ز منم
همچون صبح ار برآورم نفسی
آتش اندر همه جهان فکنم
نه شکیبایی خموش شدن
نه دلیری و برگ دم زدنم
حاصلی نیست از وجود دخودم
زان ملول از وجود خویشتنم
همچو لاله ز سوز دل بدرم
ور ز خارا کنند پیرهنم
داده یی شرح جورهای فلک
بس شگفت آید از تو این سخنم
مگر از اتّحاد مفرط ما
بتوظن برد آسمان که منم
با تو گفتم شکایتی گویم
بستدی آن حکایت از دهنم
چون تو با کاروبار این گویی
من چه ناموس خویشتن شکنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست از رنج گردش روزگار و بیحاصلی هستی خود مینالد و میگوید نه تاب خاموشی دارد و نه یارای سخن گفتن. سپس روی به دوستی میکند که در نامهای از ستم فلک شکایت کرده و با لطافت میگوید شاید آسمان از شدت یگانگی آن دو، او را به جای شاعر گرفته است. در پایان میگوید دوست شکایت را از دهان او گرفته و وقتی او با آن همه کار و بار مینالد، شاعر دیگر آبروی خود را با شکوه کردن نمیریزد.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که از گردش آسمان گرفتار رنج و محنت شدهام و در شمار اسیران چرخش روزگارم.
هوش مصنوعی: اگر مانند صبح نفسی (آهی) برآورم، از سوز درونم آتش در همهٔ جهان میافتد.
هوش مصنوعی: نه آنقدر صبر دارم که خاموش بمانم و نه جرئت و توان آن را دارم که سخن بگویم و شکایت کنم.
هوش مصنوعی: از وجود خودم هیچ سود و ثمری نمیبینم، به همین سبب از هستی خویش ملول و دلتنگم.
هوش مصنوعی: مانند لاله از سوز دل جامهام را چاک میزنم، حتی اگر پیراهنم را از سنگ خارا بسازند.
هوش مصنوعی: خطاب به دوست: تو شرح ستمهای آسمان را نوشتهای و این سخن از تو بسیار شگفتانگیز است، زیرا گمان نمیرفت تو هم از فلک شکایت داشته باشی.
هوش مصنوعی: شاید آسمان به سبب یگانگی بسیار ما، گمان کرده که تو من هستی و ستمی را که سهم من بود بر تو روا داشته است.
هوش مصنوعی: با خود گفته بودم که شکایتی پیش تو بیاورم، اما تو پیشدستی کردی و همان حکایت را از دهان من گرفتی و خودت گفتی.
هوش مصنوعی: وقتی تو با آن همه کار و بار و آسودگی چنین شکوه میکنی، من چرا با شکایت کردن آبرو و حرمت خود را بشکنم؟ پس خاموش میمانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تخم گشت ای عجب مگر سخنم
که پراکنده بر زمین فکنم
او بروید همی و شاخ زند
من ازو دانه ای همی نچنم
از فنای سخن همی ترسم
[...]
چهکنم باکهگویم این سخنم
گله از بخت یا زچرخ کنم
نانبائی که شاعرست منم
شاعری نانبای خوش سخنم
گندم ارتفاع حصه عقل
بر در آسیای دل فکنم
برم از آسیا به دوکانی
[...]
گرچه بود از رسن بتاب تنم
رشته جان نشد جز آن رسنم
من همان طوطی شکر سخنم
که صدف بود حقه دهنم
گنبد عقل طاق دستارم
گلشن جان رواق پیرهنم
صنمی بر سریر فضل و ادب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.