هوای سیر گلشن مانده است و بال و پر رفته
هوسها کاش می رفتند با عمر بسر رفته
بعشق ریشه محکم کرده ناصح برنمی آید
ز سوزن بر نمی آرند خار در جگر رفته
بکوی تیره بختی چون قلم پایم بگل مانده
اثر از شعله آهم بدر همچون شرر رفته
شکیب بیقراران هم بجای خود نمی آیند
نیابی از سفر تا باز چون عضو بدر رفته
مبادا آتش سودای کس زینگونه تند افتد
زجوش گریه ام چشمیست چون ریگ ز سر رفته
نیم شرمنده یک گام همراهی ز دل هرگز
براهی گر مرا دیدست از راه دگر رفته
میان خاکساران لاف پستی می توانم زد
هوای کرسی زانو مرا از سر بدر رفته
رهم طی گشته اما نیست از منزل نشان پیدا
درین سر گشتگی مانم بزلف تا کمر رفته
بکوی تنگدستی خود زمین گیرم کلیم، اما
سرشکم بر سر دریا بتاراج گهر رفته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ناتوانی و ناکامی خود مینالد: آرزوهایش باقی مانده ولی توان و عمرش رفته است، عشق چنان در جانش ریشه دوانده که پند ناصح کارگر نیست، و دلش هرگز با او همراه نبوده است. او از سرگشتگی در راهی بیمنزل و از گریهٔ جوشانش سخن میگوید. در پایان با وجود تهیدستی و زمینگیری، اشک خود را گرانبهاتر از گوهرهای دریا میداند.
هوش مصنوعی: آرزوی گشت در گلستان هنوز در دلم مانده، اما بال و پر و توان پرواز از دست رفته است. کاش هوسها هم با عمرِ سپریشده از میان میرفتند.
هوش مصنوعی: عشق در وجودم ریشهای محکم دوانده و پنددهنده حریف آن نمیشود؛ همانگونه که خاری را که در عمق جگر فرو رفته با سوزن بیرون نمیآورند.
هوش مصنوعی: در کوی بدبختی مانند قلمی که نوکش در مرکب فرو رفته، پایم در گل گیر کرده است؛ و اثر شعلهٔ آهم مانند جرقهای بیرون پریده و خاموش شده است.
هوش مصنوعی: تا تو از سفر باز نگردی، صبر و آرام بیقراران هم سر جای خود برنمیگردد، درست مانند عضوی که از جا دررفته باشد.
هوش مصنوعی: امیدوارم آتش عشق هیچکس اینقدر تند نباشد؛ از شدت جوشش گریه، چشمم مانند دیگی شده که سر رفته و لبریز گشته است.
هوش مصنوعی: هرگز شرمندهٔ دل نیستم که حتی یک گام با من همراهی کرده باشد؛ هرگاه مرا در راهی دیده، خودش از راه دیگری رفته است. یعنی دل هیچگاه همراه و یار من نبوده است.
هوش مصنوعی: در میان افتادگان و فروتنان میتوانم به پستی و خاکساری خود ببالم، چون حتی هوس اینکه زانو را تکیهگاه و نشیمن خود کنم از سرم رفته است و یکسره بر خاک افتادهام.
هوش مصنوعی: راه را پیمودهام اما هیچ نشانی از منزل و مقصد پیدا نیست؛ در این سرگشتگی به زلفی میمانم که تا کمر پایین آمده و همهٔ راه را رفته، اما هنوز پیچوتابخورده و سرگردان است.
هوش مصنوعی: کلیم، من خود در کوی تنگدستی زمینگیر و بیچیز ماندهام، اما اشکم به دریا رفته و گوهرهایش را به تاراج برده است؛ یعنی اشک من از مروارید دریا گرانبهاتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.