بسکه جا کرده است مهرت در سراپای تنم
ریشه نخل محبت گشته رگهای تنم
عمرها شد در لباس نیستی آسوده ام
کی بدام پیرهن افتاده عنقای تنم
ای فدایت جان من دور از بهار جلوه ات
خشک شد مانند گل خون در سراپای تنم
بوده ام در هر لباسی چند روزی، عاقبت
جامهٔ عریانی آمد راست بالای تنم
سوختم جویا ز هجرش تا سحر مانند شمع
عاقبت بگداخت در عشقش سراپای تنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و محبت عمیق خود سخن میگوید، به طوریکه احساساتش در تمام وجودش ریشه دوانده و او را تحت تأثیر قرار داده است. او از درد جدایی و هجران معشوق مینالد و به تصویر میکشد که چگونه این عشق در وجودش مانند شمع میسوزد. شاعر به تحولات روحیاش در طول زمان اشاره میکند و از لباسهای مختلفی که در زندگی پوشیده، میگوید، اما در نهایت به عریانی و آسیبپذیری در برابر عشق اعتراف میکند. در پایان، او به تعبیر عمیقتری از سوختن و گدازش در عشقش میپردازد.
هوش مصنوعی: چنان محبتت در تمام وجودم نفوذ کرده است که انگار رگهای بدنم به ریشه نخل محبت تبدیل شدهاند.
هوش مصنوعی: مدت زیادی در حالت عدم وجود به سر بردم و زندگی راحتی داشتم، اما حالا که در این جسم قرار گرفتهام، احساس میکنم به دام افتادهام.
هوش مصنوعی: جان من فدای تو، در غیاب زیباییات، مانند گلی که در فصل بهار پژمرده شدهاست، وجودم از درد و غم خشکیده گشته است.
هوش مصنوعی: مدتی در لباسهای مختلف و گوناگون زندگی کردهام، اما در نهایت به مرحلهای رسیدم که برهنه و بدون پوشش به خودم نگاه میکنم.
هوش مصنوعی: من در پی عشق او از غم جدایی تا سپیده دم سوزاندم، مانند شمع که در نهایت در عشق او ذوب شد و تمام وجودم را تحت تاثیر قرار داد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.