لعل لب او راست ز رنگین سخنی رنگ
چندانکه ازو یافت عقیق یمنی رنگ
گردید کبود از اثر بوسه لب یار
باشد گل شفتالوی او یاسمنی رنگ
شامی که بناگوش تو از پرده برآید
تا صبح بود روی هوا نسترنی رنگ
هر قطرهٔ خون شیون بلبل به تنم داشت
رفتی چو در آغوش قبای چمنی رنگ
جویا جگرم خون ز غم شوخ غزالیست
کز رشک خطش باخته مشک ختنی، رنگ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: لب لعلگونی که رنگ عقیق یمنی از آن است، بناگوشی که شب را چون نسترن روشن میکند و خطی که مشک ختن را از رشک بیرنگ کرده است. ردیف «رنگ» در همهٔ بیتها با رنگهای گوناگون بازی میکند. شاعر در میانه از رشک خود به قبای سبزِ در برِ یار میگوید و در پایان از جگرِ خونشدهٔ خود در غم این معشوق غزالمانند.
هوش مصنوعی: لب لعلگون یار از سخنِ رنگین و دلنشینش رنگ و جلوه گرفته است؛ چنان پررنگ که عقیق یمنی رنگِ خود را از آن وام گرفته است.
هوش مصنوعی: لب یار از اثر بوسهها کبود شده است؛ گویی گل شفتالوی لب او به رنگ یاسمنِ کبود درآمده است.
هوش مصنوعی: شبی که بناگوش سپید تو از پرده و نقاب بیرون آید، از روشنی آن تا صبح فضا به رنگ گل نسترن، روشن و سپید، میماند.
هوش مصنوعی: وقتی تو قبایی سبز به رنگ چمن پوشیدی و در آغوش آن رفتی، از رشک، هر قطرهٔ خون در تنم مانند بلبل ناله و فریاد سر داد.
هوش مصنوعی: ای جویا، جگرم از غم معشوقی شوخ و غزالمانند خون شده است؛ معشوقی که مشک ختن از رشک خط سیاه و خوشبوی او رنگ باخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.