هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلق
همچو راز می پرستان است رسوا پیش خلق
نخوت ارباب همت بدتر از دون همتی است
سر فرود آرم گه ریزش چو مینا پیش خلق
با وجود بیوفایی دوست می دارم ترا
سخت پیش من عزیزی همچو دنیا پیش خلق
اهل همت را بود مردن ز فرط احتیاج
بهتر از بردن پی روزی تقاضا پیش خلق
خامشی بگزین که جویا اهل دل را می کند
لب گشودن همچو بوی غنچه رسوا پیش خلق



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش خاموشی، فروتنی و مناعت طبع است. شاعر سخن بیجا را مایهٔ رسوایی میداند، غرور در بخشش را نکوهش میکند و مرگ از تنگدستی را بهتر از دست نیاز پیش مردم دراز کردن میشمارد. در میانهٔ غزل، دلبستگی به معشوق بیوفا را به دلبستگی مردم به دنیای بیوفا مانند میکند. در بیت پایانی، با تخلص خود، به خاموشی پند میدهد و لب گشودن اهل دل را به آشکار شدن بوی غنچه تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: هر کس در برابر مردم زبان به سخن بیجا بگشاید، مانند راز میخواران نزد مردم رسوا و بیآبرو میشود.
هوش مصنوعی: غرور و خودبینی بلندهمتان در هنگام بخشش از پستی همت هم بدتر است. از این رو من هنگام بخشیدن، مانند مینای شراب که هنگام ریختن سر خم میکند، پیش مردم فروتنانه سر فرود میآورم.
هوش مصنوعی: با آنکه بیوفایی، باز هم دوستت دارم. تو نزد من بسیار عزیزی، همانگونه که دنیای بیوفا نزد مردم عزیز است.
هوش مصنوعی: برای بلندهمتان، مردن از شدت نیاز و تنگدستی بهتر از آن است که برای روزی خود از مردم درخواست کنند.
هوش مصنوعی: جویا، خاموشی را برگزین، زیرا لب گشودن اهل دل را پیش مردم رسوا میکند، همانگونه که غنچه با شکفتن، بوی پنهانش آشکار میشود و رازش فاش میگردد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.