|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی و تاثیر چهرهای محبوب بر دل و جان شاعر است. پرتو افکنی که از چهره محبوب به آینه میتابد، نشاندهنده صفا و زیبایی اوست. شاعر به عیبها و نواقص خود اشاره میکند و میگوید که در مقایسه با زیبایی محبوب، چهرهاش پر از غبار است. در نهایت، به سادگی نگاه او اشاره میکند که به دلیل حیا و عفتش، نمیتواند خود را در آینه ببیند. شاعر از تضاد زیبایی و کاستیهای خود سخن میگوید و احساسات خود را به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: چهرهی تو به قدری زیباست که وقتی در آینه مینگرم، نور و درخشندگیاش باعث میشود آینه هم از تماشای آن مضطرب و خیره بماند، انگار که آینه خود را در حالتی از تابش و صفا میبیند.
هوش مصنوعی: هیچ کس نپسندیده که دروغ و ریا در دل کسی وجود داشته باشد. تنها ظاهر این حقیقت مانند تصویری در آینه دیده میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ ما آنقدر غبارآلود و کثیف است که تصویرمان در آینه روی دیوار منعکس شده است.
هوش مصنوعی: داشتن نگاهی به زیباترین چشمان او سادهلوحی است؛ زیرا او که از حیا و شرم به آینه نگاه نمیکند، نمیتواند زیبایی خودش را ببیند.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.