|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاه
این قلمرو را کشد زیر نگین ابر سیاه
تخم حسرت ریزد از هر اشک مژگان ترم
گویی از دریای دل برخاست این ابر سیاه
مایه بر می دارد از خاک سرشک آلوده ام
سینه می مالد از آنرو بر زمین ابر سیاه
هر نفس می ریزد ز مژگان ترم سیل سرشک
دارد آری گریه را در آستین ابر سیاه
لشکر دی را به زور تیربارانی شکست
در بهاران چون برآید از کمین ابر سیاه
کشتیش جویا قدر گردید با چشم ترم
سایه وش افتاد آخر بر زمین ابر سیاه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به انتظار بهار و رهایی از غم‌ها و دردهای ناشی از ابرهای سیاه می‌پردازد. او احساس خود را با تصاویر آبی و ظالم ابر سیاه بیان می‌کند که حسرت و اندوه را در دل می‌پروراند. لحظات غم‌انگیز و اشک‌های او به شُعله‌ور کردن امید به بهار و زندگی تازه می‌رسد. در پایان، شاعر با اشاره به شکست لشکر دی، بر پیروزی و قدرت امید و تغییر تأکید می‌کند و به نوعی به درخشش امید در دل تاریکی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: بهار فرا می‌رسد تا از پنهانی ابرهای تیره، این سرزمین را زیر سلطه خود درآورد.
هوش مصنوعی: هر بار که از چشمانم اشک می‌ریزد، حسرتی بزرگ به وجود می‌آید، گویی این اشک‌ها از عمق دل من جوشیده‌اند و به مانند ابر سیاهی بر احساساتم سایه می‌افکنند.
هوش مصنوعی: از خاک آلوده‌ام، اشکی برمی‌خیزد و سینه‌ام را از آن می‌مالد، همچون ابر سیاه بر زمین.
هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمانم مانند سیل اشک می‌ریزد و واقعاً گریه را در آستین ابر سیاه پنهان کرده‌ام.
هوش مصنوعی: لشکر دی را با قدرت و نیروی تیراندازی در فصل بهار شکست دادند، زمانی که باران از پشت ابرهای سیاه فوران کرد.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسی عمیق و غم‌انگیز صحبت می‌کند. او به یک شخص یا موجودی اشاره دارد که به خاطر کنجکاوی و جستجو، دچار چالش و مشکلات شده است. در نتیجه، با حالت نگرانی و گریه، سایهٔ عمیق و تاریک بر او افتاده و ناامیدی و غم سنگینی را در دلش احساس می‌کند. همچنین، تشبیه "ابر سیاه" به نوعی دلالت بر تشدید حس ناامیدی و غم در زندگی او دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.