نامه سیه کردهایم بار خدایا ببخش
عمر تبه کردهایم بار خدایا ببخش
جرم و خطا کردهایم ترک وفا کردهایم
بس که جفا کردهایم بار خدایا ببخش
خستهدلیم از گناه نامه سراسر سیاه
عمر به غفلت تباه بار خدایا ببخش
در طمع هر خسی در شده با هر کسی
کرده گناهان بسی بار خدایا ببخش
عاصی و بیچارهوار غمزده و شرمسار
بر درت آییم زار بار خدایا ببخش
ای تو ز هر عیب پاک ذلت یک مشت خاک
گر تو نبخشی چه پاک بار خدایا ببخش
گر چه منم بس لئیم هست عطایم عمیم
فضل نما ای کریم بار خدایا ببخش
ای کرمت دستگیر لطف تو نعم النصیر
توبه ما در پذیر بار خدایا ببخش
دیده که در برگشود دل که دلیری نمود
جمله قضای تو بود بار خدایا ببخش
گر تو حمایت کنی لطف و عنایت کنی
کار کفایت کنی بار خدایا ببخش
گر چه (جنید) از نوید دست تهی شد چو بید
هم به تو دارد امید بار خدایا ببخش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر، در این غزل با دلنواز و زبانی عاطفی از خداوند طلب بخشش میکند. او به اشتباهات و گناهان خود اعتراف میکند و از غفلت و ترک وفا شکایت دارد. احساس درماندگی و ناتوانی در برابر عذاب وجدان را به تصویر میکشد و به رحمت و کرم الهی امید دارد. شاعر به ذلت و ناتوانی خود اشاره میکند و از خداوند میخواهد که او را مورد رحمت قرار دهد و با توبه از گناهانش، دستی به فرهنگ او بکشاند. در نهایت، ضمن ابراز امیدواری، از خداوند میخواهد به او و همه بندگانش کمک کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.