ماهی که خاست در شهر از رفتنش قیامت
شکر خدا که آمد باز از سفر سلامت
من شاه تخت عشقم تاج شرف به فرقم
سنگی که بر سر من می آید از ملامت
عشقم ندیم جان شد بی عشق اگر ز جانم
روزی دمی برآمد، دارم بر آن ندامت
بررغم شیخ شهرم پیر مغان دهد می
پیش من این کرم هست افزون ز صد کرامت
گر وصف گل نویسم یا حال سرو گویم
اینها همه کنایت زان عارض است و قامت
چشمم کند نظاره آن رو و دل شود خون
آن می کند جنایت وین می کشد غرامت
جامی به عزم کعبه دیگر نبست محمل
تا شد حریم دیرش سرمنزل اقامت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با شادی بازگشت یار از سفر آغاز میشود و سپس شاعر از سربلندی خود در عشق میگوید، چنانکه سرزنش مردم را تاج افتخار میداند. او بخشش پیر مغان را بر کرامت شیخ شهر برتر مینهد و همهٔ وصفهای گل و سرو را کنایه از چهره و قامت یار میشمارد. در پایان جامی میگوید چون در دیر مغان مقیم شده، دیگر هوای سفر کعبه ندارد.
هوش مصنوعی: آن یار ماهرویی که با رفتنش در شهر قیامت و آشوبی برپا شد، خدا را شکر که اکنون به سلامت از سفر بازگشته است.
هوش مصنوعی: من پادشاه بر تخت عشق نشستهام و سنگ سرزنشی که بر سرم میخورد، برایم همچون تاج افتخار است.
هوش مصنوعی: عشق همدم جان من شده است و اگر روزی حتی یک نفس بی عشق از جانم برآمده باشد، از آن پشیمانم.
هوش مصنوعی: برخلاف میل شیخ و زاهد شهر، پیر مغان به من شراب میدهد و این بخشش او در نظر من از صد کرامتِ شیخ برتر است.
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی گل مینویسم یا از سرو سخن میگویم، همهٔ اینها کنایه از چهرهٔ یار و قامت بلند اوست.
هوش مصنوعی: چشمم به آن روی زیبا نگاه میکند و در نتیجه دلم خون میشود؛ گناه را چشم میکند و تاوانش را دل میپردازد.
هوش مصنوعی: جامی از وقتی که حریم دیر مغان را منزل و جای اقامت خود ساخت، دیگر قصد سفر کعبه نکرد و بار سفر نبست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گفتا کیی توبا ماگفتم کمین غلامت
گفتا مگر تومستی گفتم بلی زجامت
گفتا چه پیشه داری گفتم که عشقبازی
گفتا که حالتت چیست گفتم غم و ملامت
گفتا که چیست حالت گفتم که حال شاکر
[...]
ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت
من خاصم و ندارم ادرار جود عامت
ادرار گندمم ده کالحق شگرف باشد
آن دانهای که دارد مرغی چو من به دامت
سی سال گفته مدحت دانی که خوش نباشد
[...]
گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت
گفتا چه کار داری گفتم مها سلامت
گفتا که چند رانی گفتم که تا بخوانی
گفتا که چند جوشی گفتم که تا قیامت
دعوی عشق کردم سوگندها بخوردم
[...]
هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت
دعوی عشق بازی بر وی بود غرامت
قد قامت مؤذن در گوش در نگنجد
آن را که شد ز خوبان مشمول قد و قامت
ساقی، بده شرابی زین توبه ریایی
[...]
بر ماه و سرو آید هر لحظه صد قیامت
ز آن سرو ماه طلعت و آنماه سرو قامت
گفتم کنم ز کویت عزم سفر ولیکن
چون دیدمت نکردم جز نیت اقامت
در ماجرای عشقت جان در میانه دل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.