جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد
خون خواری آن شوخ بین کز بهر کشتن جان دهد
خاکم پس از فرسودگی ریزید در میدان او
باشد سمند خویش را روزی بر آن جولان دهد
جانم فدای ساقیی کو آشکارا می خورد
وان دم که دور ما رسد خونابه پنهان دهد
گر سایه بر خار افکند آن گل عذار غنچه لب
آن خار شاخ گل شود بر غنچه خندان دهد
هر تیر کان شوخ افکند بر صید با صد ذوق دل
گاهش چو جان در برکشد گه بوسه بر پیکان دهد
چون دست ندهد وصل او دور از رقیب تندخو
آن به که عاشق خویش را خو با غم هجران دهد
گردی شد از راهش زیان در چشم جامی وین زمان
آرد به دامن ها گهر از دیده تا تاوان دهد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف معشوقی شوخ و خونریز که با لب جان میبخشد و باز میکُشد، و عاشق آرزو دارد خاکش زیر سم اسب او باشد. شاعر از ساقیای میگوید که خود شراب مینوشد و به عاشق خونابه میدهد، و از اثر جانبخش سایهٔ معشوق بر خار. در پایان، چون وصال بیرقیب ممکن نیست، عاشق را به خوگرفتن با هجران میخواند و جامی از اشکهایی سخن میگوید که چون گوهر، تاوانِ گردِ راه معشوق است.
هوش مصنوعی: معشوق با لب خود به کشتهٔ عشق جان دوباره میبخشد و سپس فرمان ریختن خونش را میدهد. خونریزی آن زیبای شوخ را ببین که جان میدهد تا دوباره بکشد.
هوش مصنوعی: پس از آنکه تنم فرسوده و خاک شد، خاکم را در میدان او بریزید؛ شاید روزی اسب خود را بر آن خاک بتازاند.
هوش مصنوعی: جانم فدای ساقیای باد که خودش آشکارا شراب مینوشد، اما هنگامی که نوبت به ما میرسد، پنهانی به ما خونابه (اشک خونین و غم) مینوشاند.
هوش مصنوعی: اگر آن گلرخسارِ غنچهدهان سایه بر خاری بیفکند، آن خار شاخهٔ گل میشود و غنچهٔ شکفته بار میآورد.
هوش مصنوعی: هر تیری که آن شوخ به سوی شکار میاندازد، دلِ شکار با صد شوق گاهی آن را چون جان در آغوش میگیرد و گاهی بر پیکانش بوسه میزند.
هوش مصنوعی: چون وصال او دور از رقیبِ تندخو به دست نمیآید، بهتر است عاشق خود را به غم جدایی عادت دهد.
هوش مصنوعی: گردی از راه معشوق در چشم جامی نشست و به آن زیان رساند؛ اکنون چشم برای جبران، گوهرِ اشک را در دامنها فرو میریزد تا تاوان بپردازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد
خوش وقت باد صبحدم کو بوی آن بستان دهد
دی بنده زان سرو روان چون عشوه بستد داد جان
ناچار پیش نیکوان هر کاین ستاند، آن دهد
دردی که از جانان بود، راحت فزای جان بود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.