بخش ۲۹ - حکایت مناظره کلیم در نواحی طور با آن سیه گلیم مهجور که چرا سجده آدم نکردی و سر به طوق لعنت درآوردی
پورعمران به دلی غرقه نور
می شد از بهر مناجات به طور
دید در راه سر دوران را
قاید لشکر مهجوران را
گفت کز سجده آدم ز چه روی
تافتی روی رضا راست بگوی
گفت عاشق که بود کامل سیر
پیش جانان نبرد سجده غیر
گفت موسی که به فرموده دوست
سر نهد هر که به جان بنده اوست
گفت مقصود ازان گفت و شنود
امتحان بود محب را نه سجود
گفت موسی که اگر حال این است
لعن و طعن تو چراش آیین است
بر تو چون از غضب سلطانی
شد لباس ملکی شیطانی
گفت کین هر دو صفت عاریتند
مانده از ذات به یک ناحیتند
گر بیاید صد ازین یا برود
حال ذاتم متغیر نشود
ذات من بر صفت خویشتن است
عشق او لازمه ذات من است
تاکنون عشق من آمیخته بود
در عرضهای من آویخته بود
داشت بخت سیه و روز سفید
هر دمم دستخوش بیم و امید
این دم از کشمکش آن رستم
پس زانوی وفا بنشستم
لطف و قهرم همه یکرنگ شده ست
کوه و کاهم همه همسنگ شده ست
عشق شست از دل من نقش هوس
عشق با عشق همی بازم و بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این حکایت گفتوگوی موسی با ابلیس در راه کوه طور است که موسی علت سجده نکردن او بر آدم را میپرسد. ابلیس خود را عاشقی کامل میداند که جز معشوق را سجده نمیکند و فرمان سجده را آزمون محبت میشمارد. چون موسی از لعنت و تبدیل جامهٔ فرشتگی او به شیطانی میپرسد، ابلیس این صفتها را عاریتی و بیرون از ذات خود میخواند و میگوید عشق لازمهٔ ذات اوست. در پایان میگوید از کشمکش بیم و امید رسته و لطف و قهر دوست برایش یکسان شده است.
هوش مصنوعی: موسی پسر عمران با دلی سرشار از نور الهی برای راز و نیاز با خدا به کوه طور میرفت.
هوش مصنوعی: در راه، سردستهٔ راندگان و پیشوای سپاه دورافتادگان از درگاه حق، یعنی ابلیس، را دید.
هوش مصنوعی: موسی از او پرسید: راست بگو، چرا از سجده کردن بر آدم سر باز زدی و از فرمان خشنودانه روی گرداندی؟
هوش مصنوعی: ابلیس پاسخ داد: عاشقی که در راه عشق به کمال رسیده باشد، در برابر معشوق بر کسی جز او سجده نمیکند.
هوش مصنوعی: موسی گفت: هر کس از جان بندهٔ دوست باشد، به فرمان او سر بر خاک مینهد.
هوش مصنوعی: ابلیس گفت: مقصود از آن فرمان و گفتوگو آزمودن عاشق بود، نه خواستن سجده.
هوش مصنوعی: موسی گفت: اگر حقیقت چنین است، پس چرا لعنت و سرزنش، رسم همیشگی دربارهٔ توست؟
هوش مصنوعی: و چرا از خشم پادشاه هستی، جامهٔ فرشتگیات به جامهٔ شیطانی بدل شد؟
هوش مصنوعی: ابلیس گفت: این دو صفت، فرشتگی و شیطانی، هر دو عاریتیاند و بیرون از ذات من و در کناری جدا از آن ماندهاند.
هوش مصنوعی: اگر صدها مانند این صفتها بیاید یا برود، حقیقت ذات من دگرگون نمیشود.
هوش مصنوعی: ذات من بر همان حالت و صفت اصلی خود پایدار است و عشق او جداییناپذیر از ذات من است.
هوش مصنوعی: تا پیش از این، عشق من با عوارض و صفتهای گذرای من آمیخته و به آنها وابسته بود.
هوش مصنوعی: گاه بخت سیاه داشتم و گاه روز روشن، و هر لحظه گرفتار ترس و امید بودم.
هوش مصنوعی: اکنون از این کشمکش رها شدهام و آرام در کنج وفاداری نشستهام.
هوش مصنوعی: اکنون لطف و قهر دوست برای من یکسان شده و کوه و کاه، یعنی بزرگ و کوچک و سود و زیان، هموزن گشتهاند.
هوش مصنوعی: عشق نقش هوس را از دلم شسته است و اکنون تنها با خود عشق، عشق میبازم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.