تو گر سرد چندین بگوئی نشاید
ور آزار دلها بجوئی نشاید
بران کو کهین دوستدار تو باشد
بهر دم بپائی بپوئی نشاید
گهی دوستی گاه دشمن ندانی
که این ده دلی و دوروئی نشاید
ز تو این جفا بر دل عاشق تو
اگر خود همه جان اوئی نشاید
چه سنگین دلی کز چنین گونه مارا
جگر میخوری و نگوئی نشاید
تو ایدل از و خون بخون چند شوئی
اگر دست از وی بشوئی نشاید؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل معشوق را به سبب سخنان سرد، آزردن دلها، دورویی و جفا بر کمترین دوستدارش سرزنش میکند و با ردیف «نشاید» یکایک این رفتارها را ناروا میشمارد. در بیت پایانی روی سخن را به دل خود برمیگرداند و از او میپرسد که تا کی از دست این معشوق خون بگرید و آیا بهتر نیست از او دست بشوید.
هوش مصنوعی: ای معشوق، اگر اینهمه سخن سرد و بیمهر بگویی شایسته نیست، و اگر در پی آزردن دلها باشی نیز روا نیست.
هوش مصنوعی: روا نیست که بر کسی که کمترین دوستدار توست، هر لحظه پا بگذاری و او را لگدکوب کنی.
هوش مصنوعی: گاهی دوست هستی و گاهی دشمن. مگر نمیدانی که این دودلی و دورویی شایسته نیست؟
هوش مصنوعی: این ستمی که بر دل عاشقت روا میداری شایسته نیست، حتی اگر تو همهٔ جان او باشی.
هوش مصنوعی: چه سنگدلی که اینگونه جگر ما را میخوری و ما را رنج میدهی و نمیگویی که این کار روا نیست.
هوش مصنوعی: شاعر به دل خود میگوید: تا کی از دست او خون را با خون میشویی و پیاپی خون میگریی؟ آیا بهتر نیست که دست از او بشویی و از او دل بکنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.