ای ز وجود تو کارها چو نگارم
وی شده از جود تو چوزر همه کارم
جودت ز اندازه رفت با که بگویم
نعمتت ا زحد گذشت با که شمارم
گرچه ز ابنای دهر هست شکایت
هست ز تو شکر صد هزار هزارم
می نرسم در ثنا و شکر تو هرگز
ورچه من اندر سخن عظیم سوارم
گر بود از روزگار مهلتم آخر
بعضی ازین شکر نعمت تو گذارم
حرز تو بر قرص آفتاب نویسم
نام تو بر روی روزگار نگارم
تا نفسی ماند این نفس زدل و جان
خدمت درگاه تو فرو نگذارم
تا که زیم بندگی کنم چو بمیرم
مهر ترا سر بمهر باز سپارم
من کیم آخر درم خریده جودت
داده بها بخشش تو چندین بارم
گر که برانگشت گیرم آنچه بدادی
عاجز گردد همی یمین و یسارم
از تو چو کعبه در اطلس است سرایم
وز تو چو معدن پر از زرست کنارم
تا که مرا هست سوی درگه تو راه
از دگران هیچ امید و بیم ندارم
داده خود گر سپهر باز ستاند
غم نخورم کز یمین تست یسارم
ور حدثان سپهر تاختن آرد
سایه دهلیز تو بس است حصارم
فر مدیحت فزود حشمت و جاهم
حرز ثنایت ربود خواب و قرارم
حرص ثنای تو کرد شاعرم ار نی
شرع بدی پیشتر ز شعر شعارم
آرزویم میکند که از سر اخلاص
مدح تو باشد هر آن نفس که بر آرم
لیک ز بیم سخای بیهده بخشت
پیش تو خود نام شعر برد نیارم
مونس من مدح تست چون بغم افتم
مدح تو پیش آرم و غمی بگسارم
چونکه دهم جلوه طبع را بمدیحت
چرخ کند ماه و آفتاب نثارم
فخر بخاک در تو آرم اگرچه
از مه و از آفتاب باشد عارم
من نزنم لاف، تو محک جهانی
نیک شناسی که من تمام عیارم
آز ندیده بهیچ مجمع شوخم
حرص نکرده بهیچ محفل خوارم
در ندوم هر در ی چو سایه و خورشید
زانکه نه من شاعری گسسته مهارم
گرد خسیسان نگردم ار چه خسیسم
تخم طمع در زمین شوره نکارم
ابرم و جز گرد بحر نیست طوافم
چرخم و جز گرد قطب نیست مدارم
پای چو گل بر بساط هر خس ننهم
ورچه تهی دست همچو شاخ چنارم
ور تو کنی امتحان من بگه شعر
پیش تو پیشانی سپهر بخارم
من گه مدح آفتاب نور فشانم
من گه هجو آسمان مردم خوارم
شهد چشاند بمدح لفظ چو نوشم
زهر فشاند بهجو کلک چو مارم
اشرف و وطواط و انوری سه حکیمند
کز سخن هر سه شد شکفته بهارم
رابعهم کلبهم اگر تو نگوئی
خادمت این هر سه شخص راست چهارم
چون تو کنی تربیت من از که کم آیم
ورچه کهین همه صِغار و کبارم
گر همه عیبم، دل تو کرد قبولم
ورچه همه آهویم بر تو شکارم
باد گل دولتت همیشه شکفته
تا ننهد چرخ با شکوه تو خارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیدهای در ستایش و سپاس از ممدوحی بخشنده است که شاعر خود را بندهٔ زرخرید احسان او میداند و اعلام میکند که با پناه درگاه او از روزگار و مردم بیم و امیدی ندارد. در بخش میانی، شاعر از عزت نفس خود سخن میگوید و تأکید میکند که شاعری طمعکار و دریوزهگر نیست. در پایان به توانایی خود در مدح و هجو میبالد، خود را چهارمین شاعر پس از اشرف و وطواط و انوری میشمارد و با دعا برای دوام دولت ممدوح سخن را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که از وجود تو کارها مانند نقش و نگار زیبا و آراسته شده و از بخشش تو همهٔ کارهای من چون زر نیکو و پربها گشته است.
هوش مصنوعی: بخشش تو از اندازه بیرون رفته است، آن را با چه کسی بگویم؟ نعمتت از حد گذشته است، آن را با چه کسی بشمارم؟
هوش مصنوعی: هرچند از مردم روزگار گله دارم، از تو صد هزار هزار بار سپاسگزارم.
هوش مصنوعی: هرگز به پایان ستایش و سپاس تو نمیرسم، هرچند در سخنوری سوارکاری چیرهدست هستم.
هوش مصنوعی: اگر روزگار به من فرصت دهد، سرانجام بخشی از سپاس نعمتهای تو را به جا میآورم.
هوش مصنوعی: دعا و تعویذ نگهدارندهٔ تو را بر قرص خورشید مینویسم و نام تو را بر چهرهٔ روزگار نقش میکنم.
هوش مصنوعی: تا وقتی که در دل و جانم نفسی باقی است، خدمت درگاه تو را رها نمیکنم.
هوش مصنوعی: تا زندهام بندگی تو را میکنم و چون بمیرم، مهر و محبت تو را دستنخورده و سربسته با خود به خاک میسپارم.
هوش مصنوعی: من کیستم؟ بندهٔ زرخرید بخشش توام؛ بخشش تو بارها بهای مرا پرداخته است.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم آنچه به من بخشیدهای با انگشت بشمارم، دست راست و چپم از شمردن ناتوان میشود.
هوش مصنوعی: به لطف تو خانهام مانند کعبه با اطلس پوشیده شده و دامنم مانند کان پر از زر است.
هوش مصنوعی: تا وقتی که به درگاه تو راه دارم، از دیگران نه امیدی دارم و نه ترسی.
هوش مصنوعی: اگر آسمان بخشیدهاش را از من پس بگیرد غمگین نمیشوم، زیرا توانگریام از دست راست و بخشندهٔ توست.
هوش مصنوعی: و اگر حوادث روزگار بر من بتازند، سایهٔ دهلیز خانهٔ تو برای من دژی کافی است.
هوش مصنوعی: شکوه ستایش تو بر بزرگی و مقام من افزود و شوق و دلبستگی به ستایش تو خواب و آرام را از من گرفت.
هوش مصنوعی: آرزوی ستایش تو مرا شاعر کرد، وگرنه پیش از این، شیوهٔ من به جای شعر، دین و شریعت بود.
هوش مصنوعی: آرزو دارم که از روی اخلاص، هر نفسی که برمیآورم ستایش تو باشد.
هوش مصنوعی: اما از ترس بخشش بیحساب تو، جرئت نمیکنم پیش تو نام شعر را ببرم؛ یعنی میترسم گمان کنی برای صله شعر میگویم یا باز بیاندازه ببخشی.
هوش مصنوعی: همدم من ستایش توست؛ هرگاه غمگین شوم، ستایش تو را پیش میکشم و غمی را از دل میزدایم.
هوش مصنوعی: هنگامی که طبعم را در ستایش تو به جلوه درمیآورم، آسمان ماه و خورشید را بر من نثار میکند.
هوش مصنوعی: به خاک درگاه تو افتخار میکنم، هرچند از ماه و خورشید هم ننگ دارم و آنها را در خور خود نمیدانم.
هوش مصنوعی: من لاف نمیزنم؛ تو سنگ محک جهانی و به خوبی میدانی که من سره و کاملعیارم.
هوش مصنوعی: آز در هیچ جمعی مرا گستاخ و بیشرم نکرده و حرص در هیچ مجلسی مرا خوار نساخته است.
هوش مصنوعی: مانند سایه و آفتاب به هر دری سر نمیزنم، زیرا شاعری لگامگسیخته و بیبند و بار نیستم.
هوش مصنوعی: هرچند خودم ناچیزم، گرد فرومایگان نمیگردم و تخم طمع را در زمین شورهزار نمیکارم.
هوش مصنوعی: مانند ابرم که جز گرد دریا نمیگردم و مانند آسمانم که جز بر گرد قطب نمیچرخم؛ یعنی تنها به گرد بزرگان و ممدوح میگردم.
هوش مصنوعی: هرچند مانند شاخهٔ چنار تهیدستم، مانند گل پا بر فرش هر فرومایهای نمیگذارم.
هوش مصنوعی: اگر در شعر مرا بیازمایی، پیش تو پیشانی آسمان را میخارانم؛ یعنی چنان اوج میگیرم که به آسمان میرسم.
هوش مصنوعی: من هنگام ستایش مانند خورشید نور میافشانم و هنگام هجو مانند آسمانِ آدمکش و بیرحمم.
هوش مصنوعی: در ستایش، سخنم مانند نوش عسل میچشاند و در هجو، قلمم مانند مار زهر میپاشد.
هوش مصنوعی: اشرف و رشید وطواط و انوری سه شاعر فرزانهاند که از سخن آنان بهار طبع من شکوفا شده است.
هوش مصنوعی: اگر تو مرا «چهارمین ایشان، سگشان» ننامی، این خدمتگزار تو چهارمین این سه تن است.
هوش مصنوعی: چون تو مرا پرورش میدهی، از چه کسی کمترم؟ هرچند کوچکترینِ همهٔ خردان و بزرگانم.
هوش مصنوعی: اگر سراسر عیب باشم، دل تو مرا پذیرفته است؛ و اگر سراسر آهو (عیب) باشم، شکار توام.
هوش مصنوعی: دعا میکند که گل دولت تو همیشه شکفته بماند، تا آسمان در برابر شکوه تو خاری بر سر راه من نگذارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شاها جیحون کهینه چامه نگارم
کز فر تو مهر گشته حاجب بارم
ده به امم اجر هرچه مدح تو آرم
من بجنان و جحیم کار ندارم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.