ما را غم عشق تو زبون می‌دارد
چشمت دل ما را به فسون می‌دارد
زلف کجت ای نگار ما را به چه روی
دایم چو بنفشه سرنگون می‌دارد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ما را غم عشق تو زبون می‌دارد
چشمت دل ما را به فسون می‌دارد
زلف کجت ای نگار ما را به چه روی
دایم چو بنفشه سرنگون می‌دارد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از غم عشق معشوق سخن می‌گوید که باعث زبونی او شده است. او چشم‌ها و زلف‌های معشوق را توصیف می‌کند که دلش را به فریب و جاذبه‌اش مشغول کرده و مانند بنفشه‌ای در حال سرنگونی، احساس ضعف و ناامیدی را در او ایجاد کرده است. حال او مملو از حسرت و اندوه است که به خاطر زیبایی‌های معشوق بر او چیره شده است.
هوش مصنوعی: غم عشق تو ما را ضعیف و ناتوان کرده است، چشمانت قلب ما را با جادو و فریب خود تسخیر کرده‌اند.
هوش مصنوعی: ای نگار زیبا، چرا همیشه موهای کج و لَخت تو ما را مانند بنفشه‌ای که به زمین افتاده دچار حزن و اندوه می‌کند؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.