ای داده مرا به عشق سرگردانی
تا چند ز ما به عشوه سر گردانی
سرگردان شد دلم به سر، گردان شد
تا از چه گرفت این همه سرگردانی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای داده مرا به عشق سرگردانی
تا چند ز ما به عشوه سر گردانی
سرگردان شد دلم به سر، گردان شد
تا از چه گرفت این همه سرگردانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی شکوهای عاشقانه به معشوق است که با ناز از عاشق روی میگرداند و او را سرگشته کرده است. بنیاد شعر بر جناس و تکرار واژهٔ «سرگردان» در معناهای حیرانی، روی گرداندن و به گردش افتادن سر است. در پایان عاشق از خود میپرسد این همه سرگشتگی از کجا برخاسته است.
هوش مصنوعی: ای کسی که با عشق خود مرا سرگشته و حیران کردهای، تا کی با ناز و کرشمه از ما روی برمیگردانی؟ شاعر با واژهٔ «سرگردانی» بازی میکند: در مصراع نخست به معنای حیرانی و در مصراع دوم به معنای «سر برگرداندن» و روی گرداندن.
هوش مصنوعی: دلم سرگشته شد و چنان حیران گشت که گویی سرش به گردش افتاد. اکنون میپرسد این همه سرگشتگی از کجا و به چه سبب به او رسیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.