من راز غم عشق تو گفتن نتوانم
درّیست گرانمایه و سفتن نتوانم
داری خبر از حال من خسته که شبهاست
کز دست غم هجر تو خفتن نتوانم
من غنچهٔ شوقم به تن باغ ارادت
بی باد هوای تو شکفتن نتوانم
بردی دل و در پاش فکندی و دریغا
کز دست تو دل باز گرفتن نتوانم
از شدّت هجران تو ای نور دو دیده
دردیست مرا در دل و گفتن نتوانم
با آن همه از دستِ سرشک غم عشقش
راز دل سربسته نهفتن نتوانم
من سرزنش جان جهانی ز غم عشق
بی دوست از این بیش شنفتن نتوانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ناتوانی خود در برابر عشق و دوری معشوق سخن میگوید و در همهٔ بیتها با ردیف «نتوانم» این ناتوانی را تکرار میکند. او نه میتواند راز عشق را بگوید، نه بخوابد، نه بیمهر یار شکوفا شود و نه دلش را پس بگیرد. در پایان میگوید اشک رازش را فاش کرده و دیگر طاقت شنیدن سرزنش مردم را ندارد.
هوش مصنوعی: من نمیتوانم راز غم عشق تو را بازگو کنم؛ این راز مانند مروارید گرانبهایی است که نمیتوانم آن را سوراخ کنم و به رشته بکشم، یعنی نمیتوانم آن را آشکار کنم.
هوش مصنوعی: آیا از حال من خسته و رنجور خبر داری که شبهاست از دست غم دوری تو نمیتوانم بخوابم؟
هوش مصنوعی: من مانند غنچهٔ شوقی بر شاخسار باغ ارادت و دلبستگی هستم و بی نسیم مهر و هوای تو نمیتوانم شکوفا شوم.
هوش مصنوعی: دلم را ربودی و زیر پایت انداختی، و افسوس که نمیتوانم دلم را از دست تو پس بگیرم.
هوش مصنوعی: ای کسی که همچون نور دو چشم منی، از سختی دوری تو دردی در دل دارم که نمیتوانم آن را بر زبان آورم.
هوش مصنوعی: با همهٔ این خویشتنداری، اشکی که از غم عشق او میریزم راز را فاش میکند و دیگر نمیتوانم راز سربستهٔ دلم را پنهان نگه دارم.
هوش مصنوعی: من بیش از این نمیتوانم سرزنش مردم جهان را به سبب غم عشق، آن هم در نبودن دوست، تحمل کنم و بشنوم. «جهان» در این بیت میتواند اشاره به نام شاعر نیز باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.