دگرم بسته آن زلف سیه نتوان داشت
آن چنانم که بزنجیر نگه نتوان داشت
تاب خیل و سپه زلف و رخی نیست مرا
روز و شب معرکه با خیل و سپه نتوان داشت
تا کی آن چاه ذقن را نگرم با لب خشک؟
این همه تشنه مرا بر لب چه نتوان داشت
دیده بر بستم و نومید نشستم، چه کنم؟
بیش ازین دیده بامید بره نتوان داشت
با وجود رخ او دیدن گل کی زیباست؟
پیش خورشید نظر جانب مه نتوان داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از بیتابی در برابر زلف و روی معشوق میگوید. خود را دیوانهای میداند که زنجیر زلف هم دیگر او را نگه نمیدارد و توان جنگ شبانهروزی با لشکر زلف و رخ را ندارد. از تشنگی بر لب چاه زنخدان و از انتظار بیحاصل به ستوه آمده و ناامید نشسته است. در پایان روی معشوق را چنان برتر میشمارد که در کنار آن نگاه به گل، مانند نگاه به ماه در حضور خورشید، بیمعناست.
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوان مرا گرفتار و بستهٔ آن زلف سیاه نگه داشت؛ چنان دیوانه و بیقرار شدهام که حتی با زنجیر هم نمیشود مرا نگه داشت. زلف معشوق به زنجیر تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: توان رویارویی با لشکر زلف و چهرهٔ معشوق را ندارم؛ نمیتوان شب و روز با چنین لشکر و سپاهی در جنگ بود. زلف سیاه به شب و رخ روشن به روز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: تا کی باید با لب تشنه به چاه چانهٔ او (چاه زنخدان) بنگرم؟ نمیتوان مرا اینهمه تشنه بر لب چاه نگه داشت. مقصود این است که دیدن بیوصال دیگر تحملپذیر نیست.
هوش مصنوعی: چشم از انتظار بستم و ناامید نشستم؛ چارهای ندارم، زیرا بیش از این نمیتوان چشم امید را به راه دوخت.
هوش مصنوعی: با وجود روی او، نگاه کردن به گل کی پسندیده است؟ همانگونه که در برابر خورشید نمیتوان به ماه نگریست، در برابر روی او گل جلوهای ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.