یار وداع می کند، تاب وداع یار کو؟
وعده وصل می دهد، طاقت انتظار کو؟
نسبت روی خوب او با مه و مهر چون کنم؟
عارض مهر و ماه را طره مشکبار کو؟
یار نو و بهار نو باعث مجلسست و می
ساغر لاله گون کجا؟ ساقی گل عذار کو؟
وه! که بر آستان تو گشت رقیب معتبر
پیش سگ درت مرا این قدر اعتبار کو؟
طبع هلالی، از جهان، سوی عدم کشد ولی
رفت بباد نیستی، خوشتر ازین دیار کو؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گلایهٔ عاشقی است که در لحظهٔ وداع یار نه تاب جدایی دارد و نه طاقت انتظار وصال. شاعر روی یار را برتر از ماه و خورشید میداند و در بهار و بزم، نبودن ساقی و جام را حسرت میخورد. از اینکه رقیب بر درگاه معشوق عزیز شده و خودش از سگِ آن درگاه هم بیاعتبارتر است مینالد. در پایان، هلالی از جهان دلزده است و به سوی نیستی میرود و آن را خوشترین دیار میشمارد.
هوش مصنوعی: یار در حال خداحافظی است، اما من تاب و توان جدا شدن از او را ندارم. او وعدهٔ دیدار و وصال میدهد، ولی من طاقت انتظار کشیدن تا آن روز را ندارم.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم روی زیبای او را به ماه و خورشید تشبیه کنم؟ چهرهٔ ماه و خورشید گیسوی خوشبوی مشکین مانند او را ندارد. پس روی یار از آن دو برتر است.
هوش مصنوعی: آمدن یار تازه و بهار تازه انگیزهٔ برپا کردن بزم و نوشیدن شراب است. اما جام سرخ مانند لاله کجاست و ساقی گلرخسار کجاست؟
هوش مصنوعی: افسوس که رقیب بر درگاه تو آبرو و مقام یافته است. من حتی نزد سگِ درِ خانهٔ تو این اندازه ارج و اعتبار ندارم.
هوش مصنوعی: طبع و جان هلالی از این جهان دل کنده و به سوی نیستی کشیده میشود. او که با باد فنا رفته است میپرسد: کجا دیاری خوشتر از این نیستی هست؟ یعنی رهایی از جهان را بهترین منزل میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بادِ بهار می وزد بادۀ خوش گوار کو
بویِ بنفشه می دَمَد ساقیِ گل عذار کو
پردۀ نام و ننگِ من در سرِ بانگِ چنگ شد
تا رگِ چنگ برکشد مطربِ پرده دار کو
تنگ و سبویِ باز بین دیگِ سه پایه واطلب
[...]
گلبن عیش میدمد ساقی گلعذار کو
باد بهار میوزد باده خوشگوار کو
هر گل نو ز گلرخی یاد همیکند ولی
گوش سخنشنو کجا دیده اعتبار کو
مجلس بزم عیش را غالیه مراد نیست
[...]
مژده وصل میرسد در دل من قرار کو!؟
هم نفسم به ناله بیخودی اختیار کو؟!
دفع جنون عشق را خواهیم ای حکیم عقل
تا بکشی به سلسله حلقه زلف یار کو؟!
گفتمی ار غمی رسد دست بگیردم خرد
[...]
همنفسی به جان خرم قافله تتار کو؟
مردی ازان زمین کجا؟ گردی ازان دیار کو؟
جادوی او به خواب خوش غارت صبر می کند
گریه شب رو مرا شورش کارزار کو؟
فایده ای نمی دهد داروی تلخ ناصحان
[...]
من نه حریف وعده ام طاقت انتظار کو؟
تا به اجل سپارمش جان امیدوار کو؟
می رسی ای صبا اگر از سرکوی یار من
بویی از آن چمن چه شد، برگی از آن بهار کو؟
در صف منکران کنم دعوی عشق و زنده ام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.