خورشید، علم به کوهساران زد و رفت
دلدار، در امیدواران زد و رفت
بلبل، دستان نوبهاران زد و رفت
گل، خنده به وضع روزگاران زد و رفت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خورشید، علم به کوهساران زد و رفت
دلدار، در امیدواران زد و رفت
بلبل، دستان نوبهاران زد و رفت
گل، خنده به وضع روزگاران زد و رفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی با چهار تصویر پیدرپی، یعنی برآمدن و رفتن خورشید، سر زدن معشوق به امیدواران، نغمهٔ بلبل در بهار و خندهٔ گل، ناپایداری زیباییها و خوشیهای جهان را نشان میدهد. ردیف «زد و رفت» بر کوتاهی هر جلوه تأکید میکند. هر چیز دلپذیری تنها لحظهای خود را نشان میدهد و میگذرد، و خندهٔ گل به وضع روزگار گویی ریشخندی است به بیوفایی دنیا.
هوش مصنوعی: خورشید پرچم نور خود را بر کوهساران برافراشت و زود غروب کرد و رفت. معشوق هم فقط در خانهٔ امیدواران را کوبید و بیآنکه بماند رفت؛ یعنی آمدنش کوتاه بود و تنها امیدی برانگیخت.
هوش مصنوعی: بلبل نغمهٔ بهاری خود را خواند و رفت. گل هم بر حال و رسم روزگار خندید و پژمرد و رفت. همهٔ زیباییها گذرا هستند و هیچکدام پایدار نمیماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.