بزمی که مست ناز مرا جلوه گاه بود
بادام چشم، نقل شراب نگاه بود
مأوای حادثات، شبستان زندگی ست
فانوس شمع ما نفس صبحگاه بود
مفتی ناز، کرد جفا را چرا حلال؟
در ملّتی که شکوهٔ عاشق گناه بود
صحبت میان حسن و محبّت چنین خوش است
با ما نگاه گرم تو برق و گیاه بود
روشن نگشت چشم حزین از جمال تو
روزش تمام چون شب زلفت سیاه بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشق از معشوقِ نازفروش و ستمگر است. شاعر از جلوهٔ چشم و نگاه معشوق در بزم آغاز میکند، زندگی را شبستانی پر از آسیب میبیند و از این گله دارد که معشوق ستم را روا میداند، اما گلایهٔ عاشق را گناه میشمارد. نگاه گرم معشوق چون برق خرمنِ وجود عاشق را سوزانده است و در پایان، حزین میگوید از جمال یار بهرهای نبرد و روزگارش همچون زلف او سیاه ماند.
هوش مصنوعی: در مجلسی که معشوقِ مست از ناز در آن جلوه میکرد، چشمِ بادامی او نُقل و مزهٔ شرابِ نگاه بود. یعنی نگاهش شراب بود و چشمش نقل آن.
هوش مصنوعی: زندگی شبستانی است که جایگاه رویدادها و آسیبهاست. فانوسِ شمعِ ما نفسِ صبح بود که شمع را خاموش میکند؛ یعنی همان چیزی که باید نگهبانِ هستیِ ما باشد، مایهٔ نابودی آن است.
هوش مصنوعی: مفتیِ ناز، یعنی معشوق، چرا ستم را روا شمرد، در آیینی که حتی گلایهٔ عاشق گناه به شمار میآمد؟ عاشق حق شکایت نداشت، ولی معشوق ستم را برای خود مجاز دانست.
هوش مصنوعی: همنشینیِ زیبایی و عشق اینگونه خوش است که نگاهِ گرمِ تو با ما مانند برق با گیاه بود؛ یعنی یک نگاهت عاشقِ ناتوان را یکسره سوزاند.
هوش مصنوعی: چشم حزین از دیدار زیبایی تو روشن نشد. همهٔ روزش مانند شبِ زلفِ تو سیاه بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.