ای جهان از عکس تو گلگون شده
چون بهارت حسن روزافزون شده
در هوای آفتاب روی تو
آسمان از دائره بیرون شده
بی تو ای دیوانه رویت پری
مردم چشم مرا دل خون شده
تا مگر پی کور گردد چشم بد
چشم نیکوی تو در افسون شده
دل فرو شد در زمین از سهم تو
زانکه بود از گنج غم قارون شده
زلف تو کان هست دل را پای بند
بوده در دست من دل خون شده
گلبن حسنی که بادا نوبهار
بر تو ای مخدوم من میمون شده
صاحب صاحب نسب مخدوم من
عمده دولت قوام الدین حسن
دل که با زلف تو حالی می کند
جان ما را بدسگالی می کند
جان چو دل از تو نخواهد رست لیک
شوخیی دان آنکه حالی می کند
سایه تو دید خورشید و هنوز
دعوی صاحب جمالی می کند
کرد خالت حال من همرنگ خویش
از چه رو این لاابالی می کند
خال تو در قصد جان من شده
جان من بی قصد خالی می کند
نقش روی چون نگارت بر دلم
دست عشق لایزالی می کند
عشق ما را تا ابد باقی ذکر
سایه شمس المعالی می کند
صاحب صاحب نسب مخدوم من
عمده دولت قوام الدین حسن
سروری کو را سعادت بنده گشت
روز ملک از طاعتش فرخنده گشت
عهد عدل ز رحمت او تازه شد
جان شکر از نعمت او زنده گشت
دولت او دوست را انصاف داد
لاجرم اینک چنین پاینده گشت
روی لعل جان عیارش بین که هست
نقد این پیروزه گردنده گشت
کام چون خوش کرد چرخ از حاسدش
صبح صادق را دهن پر خنده گشت
خواست بد خواهش مرادی کان مباد
خواست عادت کرد تا خواهنده گشت
من که سلطان سخن گشتم به حق
دولتش بین خواجه من بنده گشت
صاحب صاحب نسب مخدوم من
عمده دولت قوام الدین حسن
ای صلا در داده جود عام تو
ابر دریا غرقه انعام تو
چشمهای آسمان خوش شنو
گوش های گشته بر پیغام تو
کیست حاسد دوستکام از سعی تو
بی زبان باد ار نجوید کام تو
دل که از مهر تو دارم عاریت
بس گرانبار است زیر نام تو
عقد سیار است غیب اندر شبی
بسته ام برگردن ایام تو
جز چو من سیمرغ که تواند فکند
این چنین یک دانه اندر دام تو
حرز دولت گر کسی خواهد ز بخت
گرم برخواند خطاب نام تو
صاحب صاحب نسبت مخدوم من
بنده دولت قوام الدین حسن
تاج روز از رای تو پر نور باد
طاق چرخ از قدر تو معمور باد
ظل ملک از یمن تو ممدود گشت
کاردین بر رأی تو مقصور باد
منزل تو شاهراه مردمیست
مرکز تو جلوه گاه حور باد
گرچه آن منشور من مسطور ماند
این سخن در حق تو منشور باد
سال و مه عمر تو و شاهان تو
همچو این نوروز روز سور باد
روز نیک حاسدت چون چشم بد
چشم بد از روزگارت دور باد
حق نعمتهات کان نتوان گذارد
گر بنگذارد حسن معذور باد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این ترجیعبند در ستایش وزیری به نام قوامالدین حسن است و هر بند با بیت برگردان «صاحب صاحب نسب مخدوم من» پایان مییابد. بندهای نخست با زبان عاشقانه به زیبایی روی و زلف و خال ممدوح میپردازند و بندهای بعد عدالت، بخشش، اقبال و شکست حسودان او را میستایند. شاعر خود را پادشاه سخن و سیمرغی میداند که شعر بیهمتایش را پیشکش ممدوح کرده است و در پایان با دعای نوروزی و عذرخواهی از ناتوانی در ادای حق نعمتهای او سخن را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که جهان از بازتاب چهرهات سرخ و گلرنگ شده و زیباییات مانند بهار روزبهروز بیشتر میشود.
هوش مصنوعی: آسمان از شوق چهرهٔ خورشیدمانند تو از مدار خود بیرون رفته است.
هوش مصنوعی: ای کسی که پری شیفته و دیوانهٔ روی توست، در دوری تو مردمک چشم من خوندل شده است، یعنی از غم تو خون میگریم.
هوش مصنوعی: چشم زیبای تو افسونگری میکند تا شاید چشم بد در پی تو کور شود و به تو آسیب نرساند.
هوش مصنوعی: دلم از هیبت تو مانند قارون در زمین فرو رفت، زیرا از گنج غم تو مانند قارون ثروتمند شده بود.
هوش مصنوعی: زلف تو که بند پای دل است، در دست من بوده و از آن دلم خون شده است.
هوش مصنوعی: ای سرور من که بوتهٔ گل زیبایی هستی، آرزومندم این نوبهار بر تو خجسته و فرخنده باشد.
هوش مصنوعی: آن وزیر نژاده و سرور من، تکیهگاه دولت، قوامالدین حسن.
هوش مصنوعی: دلی که با زلف تو سروکار پیدا کرده و حالی به هم زده، با جان ما بدخواهی میکند و آن را به دردسر میاندازد.
هوش مصنوعی: جان هم مانند دل از دست تو رهایی نخواهد یافت؛ پس آنچه دل میکند را شوخی و بازیگوشی بدان.
هوش مصنوعی: خورشید سایهٔ تو را دید و با این همه هنوز ادعای زیبایی دارد؛ یعنی خورشید در برابر تو بیشرمانه لاف میزند.
هوش مصنوعی: خال سیاه تو روزگار مرا همرنگ خودش سیاه کرد؛ نمیدانم چرا اینگونه بیپروا رفتار میکند.
هوش مصنوعی: خال تو قصد جان مرا کرده است و جان من بیآنکه قصدی داشته باشد خود را خالی و تسلیم میکند؛ میان «خال» و «خالی» بازی لفظی است.
هوش مصنوعی: دست عشق جاودانه، نقش چهرهٔ زیبای تو را بر دل من مینگارد.
هوش مصنوعی: سایهٔ شمسالمعالی عشق ما را تا ابد ماندگار و نامدار میکند.
هوش مصنوعی: آن وزیر نژاده و سرور من، تکیهگاه دولت، قوامالدین حسن.
هوش مصنوعی: او سروری است که نیکبختی بندهٔ او شد و روزگار حکومت از فرمانبری او فرخنده گشت.
هوش مصنوعی: روزگار عدالت با مهربانی او تازه شد و جان سپاسگزاری از نعمتهای او زنده گشت.
هوش مصنوعی: دولت او حق دوستان را داد و انصاف ورزید و به همین سبب چنین پایدار ماند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ لعلگون و ناب او را ببین که مانند سکهٔ رایج این آسمان پیروزهرنگ گردان شده است.
هوش مصنوعی: چون آسمان با نابود کردن حسود او کام خود را شیرین کرد، دهان صبح راستین از خنده پر شد.
هوش مصنوعی: بدخواه او آرزویی داشت که امید است هرگز برآورده نشود؛ خواستن و گدایی را عادت کرد تا سرانجام گدا شد.
هوش مصنوعی: من که به حق پادشاه سخن شدهام، ببین که اقبال او چنان است که من خواجه، بندهٔ او شدهام.
هوش مصنوعی: آن وزیر نژاده و سرور من، تکیهگاه دولت، قوامالدین حسن.
هوش مصنوعی: ای کسی که بخشش همگانیات همه را فراخوانده، ابر و دریا در دریای بخشش تو غرق شدهاند.
هوش مصنوعی: چشمهای آسمان که شنوای خوبیاند، سراپا گوش شدهاند تا پیام تو را بشنوند.
هوش مصنوعی: حسود کیست که از کوشش تو به کام دل برسد؟ اگر خواهان کام تو نباشد، زبانش بریده باد.
هوش مصنوعی: دلی که از مهر تو به امانت دارم، زیر بار نام و منت تو بسیار سنگین شده است.
هوش مصنوعی: گردنبندی از گوهرهای غیبی را در یک شب سروده و بر گردن روزگار تو آویختهام؛ یعنی این شعر را در ستایش تو ساختهام.
هوش مصنوعی: جز سیمرغی مانند من چه کسی میتواند چنین دانهای یگانه را در دام تو بیفکند؟ یعنی تنها من میتوانم چنین شعر بیهمتایی پیشکش تو کنم.
هوش مصنوعی: اگر کسی از بخت تعویذی برای نگهداری اقبالش بخواهد، باید با شور نام تو را بخواند.
هوش مصنوعی: آن وزیر نژاده و سرور من، بندهٔ دولت، قوامالدین حسن.
هوش مصنوعی: آرزومندم تاج روز از اندیشهٔ روشن تو پرنور و طاق آسمان از بلندی مقام تو آباد باشد.
هوش مصنوعی: سایهٔ حکومت از خجستگی تو گسترده شد؛ امید است کار دین تنها به رأی و تدبیر تو سپرده باشد.
هوش مصنوعی: سرای تو شاهراه جوانمردی و انسانیت است؛ آرزومندم جایگاه تو جلوهگاه حوریان باشد.
هوش مصنوعی: اگرچه آن فرمان و منشور من فقط نوشته ماند و اجرا نشد، امید است این سخن من دربارهٔ تو همهجا پخش و منتشر شود.
هوش مصنوعی: آرزومندم همهٔ سالها و ماههای عمر تو و پادشاهانت مانند این نوروز، روز جشن و شادی باشد.
هوش مصنوعی: روز خوش حسودت مانند چشم بد از او دور باشد و چشم بد هم از روزگار تو دور بماند.
هوش مصنوعی: حق نعمتهای تو را نمیتوان ادا کرد؛ اگر حسن، یعنی خود شاعر، نتواند آن را ادا کند، معذور باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.