دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت
هوش از تن و طاقت از روانم می‌رفت
او می‌شد و چشمم ز پی اش می‌نگریست
دیدم به دو چشم خود که جانم می رفت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت
هوش از تن و طاقت از روانم می‌رفت
او می‌شد و چشمم ز پی اش می‌نگریست
دیدم به دو چشم خود که جانم می رفت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از احساس شدید خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او در حین حرکت معشوق، تمام هوش و توانش را از دست می‌دهد و تنها با چشمانش به او زل زده است. در این حال، او متوجه می‌شود که جانش نیز در اثر این محبت شدید در حال رفتن است. این شعر بیانگر عشق عمیق و ناپایداری است که باعث از دست رفتن خودآگاهی و وجود انسان می‌شود.
هوش مصنوعی: دیروز در مسیر دلستان، وقتی می‌رفتم، از شدت هیجان و شوق، حس و هوش از بدنم رفته بود و توانایی‌ام در فکر کردن نیز از بین رفته بود.
هوش مصنوعی: او تبدیل به یک زیبایی می‌شد و من چشم انتظارش بودم. در آن لحظه، با چشمان خود دیدم که جانم در حال رفتن است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.