|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
صاحبا گرچه ز جودت شکر دارم
پیش ازین واکنون به تو امیدوارم
کز نصاب جاه محرومم نداری
این امید از عین لطفت چشم دارم
اسبکی دادی پریرم کاندرین ره
با وجودش نه پیاده نه سوارم
گر کسی گوید مرا کاین بارگی چیست
من چه گویم یا جوابش چون گذارم
گر بگویم خود خریدم ننگم آید
ور بگویم خواجه دادم شرمسارم
نیست فربه تا بدیگش در بجوشم
ننگم آید کش به قصابان سپارم
نیست لایق باز اصطبلت سپردن
اینقدر باشد خرد آموزگارم
می نیارم داشت مخفی زانکه یاری
صوفیانه گفت خواهم زانکه یارم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از امید و شکرگزاری خود نسبت به خداوند سخن می‌گوید و بر این باور است که با وجود شرایط نامساعد، همیشه به لطف پروردگار امید دارد. او به مسأله نداشتن مقام و جاه خود اشاره می‌کند و با ذکر سوار یا پیاده بودن در سفر زندگی، احساس ناتوانی را بیان می‌کند. همچنین به شرم و ننگی که در بیان و توجیه وضعیت خودش دارد، اشاره می‌کند و در نهایت از یک آموزگار خردمند می‌آموزد که نباید خجالت بکشد و باید با صوفیانه‌نگری به یار حقیقی خود امید داشته باشد.
هوش مصنوعی: ای دوست، هرچند که از بخشش‌هایت سپاسگزارم، اما اکنون بیشتر از همیشه به تو امیدوارم.
هوش مصنوعی: من از مقام و منزلت دور هستم و به رغم این، از لطف و محبت تو امید دارم و به چشم‌انتظاری‌ام ادامه می‌دهم.
هوش مصنوعی: شما وسیله‌ای به من داده‌اید که در این مسیر با آن، نه به‌طور پیاده و نه سوار، حرکت می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر کسی از من بپرسد که این بار سنگین چیست، من چه پاسخی بدهم یا چگونه توانایی توضیح آن را داشته باشم؟
هوش مصنوعی: اگر بگویم که خودم آن چیز را خریده‌ام، برایم خجالت‌آور است و اگر بگویم که آقا (خواجه) آن را به من داده، باز هم برایم باعث شرمساری است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که از وجودم و زندگی‌ام به خوبی استفاده نشود، احساس شرمساری می‌کنم که خود را به دست کسانی بسپارم که به کارهای خطرناک و آسیب‌رسان مشغولند.
هوش مصنوعی: این متن بیان می‌کند که من نمی‌توانم معلمی را که چنین کم‌فهم و ناتوان است، به خوب بودن محکوم کنم. به عبارت دیگر، اینجا به ناتوانی یا کم‌خردی آموزگار اشاره شده و نشان می‌دهد که او شایستگی تعلیم و تربیت را ندارد.
هوش مصنوعی: من هیچ رازی را پنهان نمی‌کنم، چرا که می‌خواهم به دوستی صوفیانه برسم، زیرا یار من همین دوستی است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.