یارب بدست ما که داد امشب گریبان ترا
ندهیم تا دامان حشر از دست دامان ترا
نیکت چو جان آرم ببریکدست آرم بر کمر
گیرم بآن دست دگر زلف پریشان ترا
طفل یتیم و سلب سرخ هر چند میدانند حیف
یارب منم کاینسان برم سلب زنخدان ترا
برخیز و پا نه در چمن دوری بزن با نسترن
تا بو که بیند سر و بن قد خرامان ترا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق خود و لحظات شیرین آن میپردازد. او از معشوق میخواهد که از گریبانش نرود و ابراز میکند که این عشق برای دلش بهاندازه جان عزیز است. شاعر به زیباییهای معشوق و تأثیر او بر دل خود اشاره میکند و از معشوق میخواهد تا در چمن به دور بپرد و زلفهای پریشانش را به نمایش بگذارد. عشق و فراق در این اشعار حس و حال اندوه و شوق را در کنار هم به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: ای خدا، کاری کن که امشب ما به گریبان تو دست نزنیم، تا روز قیامت نیز از دامن تو دور نمانیم.
هوش مصنوعی: دست راست خود را به تو میسپارم و با دست چپم زلفهای پریشان تو را میگیرم.
هوش مصنوعی: این بیت به حالتی اشاره دارد که کودک یتیمی، در غم و اندوهی عمیق به سر میبرد و از خداوند درخواست میکند که چرا برخی افراد به او ظلم میکنند. او در دلگری میگوید که حیف است که انسانها به جای مهربانی و محبت، به او آسیب میزنند و به سلب آرامش او ادامه میدهند.
هوش مصنوعی: بپاخیز و با نسترن در دشت بچرخ، تا دیگران قد و قامت خوشتراش تو را ببینند و از زیباییات لذت ببرند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.