گر تو طلبی داری ، بیداری شبها کو
با ذکر خدا بودن در خلوت تنها کو
آن دوست ، زِ هر ذرّه، خود را به شما بنمود
در مشرق و در مغرب، یک دیده بینا کو
هرچیز کزو جُستی ، بهر تو مهیا کرد
تو هیچ نمیگویی کان خالق اشیا کو
بسیار گنه کردی از حق تو نترسیدی
از ترس عذاب حق ، نالیدن شبها کو
چون گویی تو یا الله، گوییم به تو لبّیک
این بندهنوازیها، جز حضرت ما را کو
بر خود نکنی رحم و من بر تو کنم رحمت
دستگیر گنه کاران غیر از کرم ما کو
بیننده و شنونده ،جز من کس دیگر نِه
بیسمع و بصر چون من، بیننده شِنوا کو
من اوّل و من آخر، من ظاهر و من باطن
جمله منم و جز من، یک ذرّه تو بنما کو
از غایت پیدایی پنهان بُوَم این دانم
پیدای چنان پنهان ، میگو که تو آیه کو
ذات و صفت اسمم چون خلق به ظاهر کرد
هرآن تو بدان بنگر، کان مُظهِر اشیا کو
ای دوست، محیی الدّین، میگفت که ای عاشق
گر تو طلبی داری ، بیداری شبها کو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با سرزنش جویندهای آغاز میشود که ادعای طلب دارد ولی شبزندهداری و ذکر و ناله از ترس گناه ندارد. از بیت پنجم، سخن از زبان خدا گفته میشود که پاسخدادن به بنده و رحمت بر گناهکار را یادآوری میکند. سپس خدا خود را اول و آخر و ظاهر و باطن و تنها بیننده و شنونده میخواند که از فرط آشکاری پنهان است. در بیت پایانی، شاعر با تخلص «محیی» همان پرسش آغاز غزل را تکرار میکند.
هوش مصنوعی: اگر بهراستی در جستوجوی خدا هستی، پس شبزندهداریات کجاست؟ و یاد خدا در خلوت و تنهایی کجاست؟
هوش مصنوعی: آن دوست، یعنی خدا، خود را در هر ذره به شما نشان داده است، اما در سراسر جهان از مشرق تا مغرب یک چشم بینا که او را ببیند کجاست؟
هوش مصنوعی: هرچه از او خواستی برایت آماده کرد، ولی تو هرگز نمیپرسی که آن آفریدگار همه چیز کجاست و در پی او نیستی.
هوش مصنوعی: گناه بسیار کردی و از خدا نترسیدی. کجاست آن نالههای شبانه از ترس عذاب خدا؟
هوش مصنوعی: از اینجا خدا سخن میگوید: هرگاه تو «یا الله» بگویی، ما به تو «لبیک» میگوییم. چنین بندهنوازی جز از درگاه ما از کجا ممکن است؟
هوش مصنوعی: تو به خودت رحم نمیکنی، اما من بر تو رحمت میکنم. جز کرم ما چه کسی دستگیر گناهکاران است؟
هوش مصنوعی: بیننده و شنوندهای جز من نیست. کیست که مانند من بیگوش و چشم ببیند و بشنود؟
هوش مصنوعی: من اول و آخر و ظاهر و باطنم؛ همه چیز منم. اگر میتوانی یک ذره را نشان بده که جز من باشد.
هوش مصنوعی: این را میدانم که از شدت آشکار بودن پنهانم. بگو که نشانهای از چنین آشکارِ پنهانی کجاست؟
هوش مصنوعی: چون ذات و صفات و نامهای خود را در آفرینش آشکار کردم، هر لحظه به آفریدهها بنگر و دریاب که آشکارکنندهٔ همه چیز کجاست.
هوش مصنوعی: ای دوست، محییالدین (شاعر) میگفت: ای عاشق، اگر بهراستی جویندهای، شبزندهداریات کجاست؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.