ما شکست دل خود را ز خدا خواستهایم
وز خدا فرصت دشمن به دعا خواستهایم
همه جویند می عشرت و ما زهر ملال
دردسر نیست درین باده که ما خواستهایم
تا برآرند شهان ناله ز ناکامی خویش
خویش را بر سر کوی تو گدا خواستهایم
بر سر کوی تو هر بی سر و پا محرم نیست
ما غلط کرده، غبارش ز صبا خواستهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شکست دل خود به خداوند پناه میبرد و از او طلب یاری میکند. او به دنبال لذتی در عشق نیست و زهر ملال را پذیرفته است. شاعر اعلام میکند که در برابر ناکامیهای دیگران، او خود را در آستانهی محبوبی قرار داده که به خدمتش حاضر است. او بر این باور است که ورود به این عشق خاص، تنها برای افراد ویژهای ممکن است و او با تن دادن به ذلت، فقط برای تماشای غبار آستان آن محبوب، حاضران را نمیبیند.
هوش مصنوعی: ما از خدا خواستهایم که دل شکستهمان را شفا دهد و همچنین از او فرصت مناسب برای طلب کردن از دشمن را درخواست کردهایم.
هوش مصنوعی: همه به دنبال شادی و لذت هستند، اما ما از رنج و غم خبری نداریم. در این می که ما انتخاب کردهایم، درد و ناراحتی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: شاهان از ناراحتی و ناکامیهای خود ناله و فریاد میزنند و ما برای نشان دادن ارادتمان، خود را در کوی تو، به عنوان گدای تو، به زانو درآوردهایم.
هوش مصنوعی: در کنار خیابان تو، هر کسی که بیقید و بیمسئولیت است، نباید به ما راه بدهد. ما اشتباه کردهایم که از نسیم صبح، از غبار تو خواستهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.