هیچ دورانی چو عهد بیسرانجامی نبود
حیف ازان عمری که در خونابه آشامی نبود
در دل گرمم نماند افزون ز یک دوزخ شرر
هرگزم در عشق خوبان دل به این خامی نبود
غیرتم نگذاشت کو را شهره عالم کنم
گر نکردم خویش را رسوا، ز بدنامی نبود
هیچ نوشی را ندیدم کز عقب نیشی نداشت
آزمودم، هیچ کامی همچو ناکامی نبود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناامیدی و سرخوردگی شاعر از زندگی و عشق میپردازد. او معتقد است که در هیچ دورانی به اندازهٔ زمان حال، حس بیسرانجامی وجود نداشته و در نهایت، عمری را که در ناامیدی گذرانده، ضایعهای بزرگ میداند. شاعر از عذاب دل و دلسردی خود در عشق به خوبیانی میگوید که هیچگاه به سرانجام نرسید. او به دلیل غیرت خود، از رسوایی اجتناب کرده و بدنامی را بر سرزنش ترجیح میدهد. در نهایت، شاعر به ناکامیها و تلخیهای زندگی اشاره میکند و بر این نکته تأکید دارد که هیچ کامی به شیرینی آنچه که به دست نیامده نیست.
هوش مصنوعی: هیچ زمانهای مانند دورهای که پایانش مشخص نیست وجود ندارد، و افسوس که عمری که در آن به غم و اندوه گذرانده شده، ارزش نوشیدن ندارد.
هوش مصنوعی: در دل من جایی برای آتش عشق نیست و هرگز دل خام و نادان من به عشق زیبا رویان نمیتپد.
هوش مصنوعی: غرور و غیرت من اجازه نداد تا کسی را به جهانیان معرفی کنم، زیرا اگر خودم را رسوا نمیکردم، از بدنامی در امان نبودم.
هوش مصنوعی: هیچ چیز خوشایندی را ندیدم که در پس آن، زهر و تلخی وجود نداشته باشد. از تجربهام دریافتم که هیچ کامی به اندازه ناکامی، دردناک نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.