بیا ساقی به ساغر چهره ای گلگون کنیم آخر
در این ایّام گل از دل غمی بیرون کنیم آخر
چو از فتوای عاقل حل نشد در شهرمان مشکل
به صحرای جنون تقلیدی از مجنون کنیم آخر
چو نتوان دید روی گلرخان با چشم آلوده
بیا ای دیده خود را شست وشو از خون کنیم آخر
چرا تدبیر ما تقدیر دیگرگون نمیگردد
بیا خود را به هر تقدیر دیگرگون کنیم آخر
در این ویرانۀ دنیا بود گنجی ولی ترسم
که ما سر در سر این گنج چون قارون کنیم آخر
علاج درد ما را کَس در این دوران نمی داند
عجب بیچاره درماندیم یارب چون کنیم آخر
مطیع امر دیوان تا کِی آدمزاده ای ایدل
بخویش آ تا دو روزی کارها وارون کنیم آخر
بباشد فتنۀ آخر زمان ای دل مهیا شو
که خود را بر قیامت قامتی مفتون کنیم آخر
به پایان رفت عمر و نیست پایان این بیابان را
بگو ای خضر تا کی صبر در هامون کنیم آخر
بزن ای مرغ علوی بال و بند از پای جان بگسل
تحمل تا به چند از گردش گردون کنیم آخر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درماندگی در روزگار و ناکامی عقل و تدبیر مینالد. از ساقی شراب میخواهد، به دیوانگیِ عاشقانه و پیروی از مجنون رو میکند و دل را به رهایی از فرمان دیوان و آمادگی برای عشق فرا میخواند. غزل با شکایت از بیابانِ بیپایانِ راه و خطاب به خضر ادامه مییابد و با دعوت مرغ جان به پرواز و رهایی از بند روزگار پایان میگیرد.
هوش مصنوعی: ای ساقی بیا تا با جام شراب چهرهای سرخ و شاداب کنیم و در این روزهای فصل گل، سرانجام غمی را از دل بیرون برانیم.
هوش مصنوعی: چون با فتوا و رأی خردمندان گرهِ کار در شهر ما گشوده نشد، سرانجام به صحرای دیوانگی برویم و از مجنون پیروی کنیم؛ یعنی عقل را رها کنیم و راه عشق را برگزینیم.
هوش مصنوعی: چون با چشمِ آلوده نمیتوان روی زیبارویان را دید، ای چشم، بیا خود را با اشکِ خونین شستوشو دهیم تا شایستهٔ دیدار شویم.
هوش مصنوعی: چرا تدبیر و چارهجویی ما سرنوشت را دگرگون نمیکند؟ پس بیا به هر صورتی که شده خودمان را دگرگون کنیم.
هوش مصنوعی: در این ویرانهٔ دنیا گنجی نهفته است، اما میترسم که ما هم مانند قارون سرانجام جان و سرِ خود را بر سرِ این گنج از دست بدهیم و در آن فرو رویم.
هوش مصنوعی: در این روزگار هیچکس درمانِ درد ما را نمیداند. خدایا، عجب درمانده و بیچاره شدهایم؛ سرانجام چه کنیم؟
هوش مصنوعی: ای دل، تو که آدمیزادهای، تا کی فرمانبردار دیوان خواهی بود؟ به خود بیا تا دستکم چند روزی کارها را وارونه کنیم و این فرمانبرداری را برهم زنیم.
هوش مصنوعی: ای دل، فتنهٔ آخرالزمان در پیش است؛ آماده شو تا سرانجام خود را شیفتهٔ قامت یاری کنیم که قامتش خود قیامتی برپا میکند.
هوش مصنوعی: عمر به پایان رسید ولی این بیابانِ راه پایانی ندارد. ای خضرِ راهنما، بگو تا کی باید در این دشت شکیبایی کنیم؟
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ آسمانیِ جان، بال بگشا و بند را از پای جان بگسل؛ تا کی باید گردش ستمگرانهٔ روزگار را تاب بیاوریم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.