بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمان
رخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
بچین زلف دام دل برنک روی کام جان
ز پیوندش روان نازان و از دوریش دل لرزان
ز عشق آن رخ رخشان ز مهر آن لب جانان
برنج اندر مرا دائم رخ از ناخن لب از دندان
دو زلف و دو رخش شمشاد باغ و نو گل بستان
ز رنج و از هوای آن دو دل افسرده و حیران
عبیر و مشگ ارزان زان دو زلف و طره لرزان
ز آب چشم و رنگ روی من دنیا رو در ارزان
بدو بادام و دو شکر هم او درد و هم او درمان
ز دل رفتن و ز او گفتن ز جان طاعت وز او فرمان
ببالا سرو میدانی بعارض نسترن میدان
ازین افروخته مجلس از آن آراسته میدان
چو جانان جام میدارد بیفزاید مرا زان جان
ز لب هرگز نبرم من لب جام و لب جانان
دلم چون زلف او بی جان تنم چون جعد او بی جان
لبش چون اشگ من رنگین رخش چون رای من تابان
هر آن دردی که از دوریش در من بود شد درمان
بدیدار ملک بونصر تاج خسروان جستان
امیر مشتری طینت بهمت برتر از کیوان
ز فرش جانور گردد نگار و نقش در ایوان
خداوند جهانداران و خورشید خداوندان
تنش پاکیزه از هر عیب چون رای خردمندان
بگاه دانش اسکندر بگاه داد نوشیروان
غلام کهترش قیصر گدای حاجبش خاقان
بدو شادند آزادان و خرم آرزومندان
چه پیش صاعقه سوسن چه پیش تیر او سندان
گشاده دل گشاده در نهاده خو نهاده خوان
گر از زر بدره ها خواهی همیشه مدحت او خوان
نه خلای شهرش از سائل نه خالی بومش از مهمان
همه شاهان همی گویند کو باد از جهان مه مان
بدو کردن بدی دشوار و بخشد خواسته آسان
ز داد او نمیبیند کسی اندر جهان نقصان
یکی بخشیدنش باشد فزون از دخل صد عمان
یکی کهترش را زیبد هزاران ملکت نعمان
ایا گشته دراز امید از تو کوته امیدان
تو بادی شاد با شاهی تو بادی با شهی شادان
مباد ایران ز تو خالی که هستی قبله ایران
که ایران بی وجود تو بیک ساعت شود ویران
توئی شیرین بدانائی بسان مهر دلبندان
هر آن مدحی که من گویم ترا هستی دو صد چندان
نکو خلق و نکو خلقی و هستی راحت انسان
کسی کو مدح تو خواند نباید خواندنش قران
ز تو قارون شود مفلس ز تو دانا شود نادان
توئی پاینده گیتی ترا پاینده بادا جان
ندارد پای با دست تو زر و گوهر اندر کان
وفا و جود را کانی و داد فضل را ارکان
توئی فخر همه رادان توئی فخر همه گردان
ندیده است و نبیند چون تو رادی کنبد گردان
عدو از دیدنت گریان ولی از دیدنت خندان
بر اینان خانه چون جنت بر آنان خانه چون زندان
خدایت زود باز آورد و از ما دور کرد احزان
کنون هستیم زین شادان اگر بودیم غمگین زان
الا تا قطره باران شود در دریم عمان
بخوشی باش با خویشان بشادی باش با یاران
همیشه با معالی زی همیشه بوالمعالی دان
بدو آراسته بادت سپاه و ملک و خان و مان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده در ستایش امیر ابونصر جستان است و با تغزلی دربارهٔ معشوقی پیمانشکن، با زلف و رخ و لب و قامت زیبا و رنج دوری عاشق، آغاز میشود. شاعر سپس میگوید همهٔ درد هجران با دیدار امیر درمان شد و به ستایش دانش، عدل، بخشش و شکوه او میپردازد و او را پناه ایران میخواند. از بیتهای پایانی برمیآید که امیر از سفری بازگشته و شاعر این بازگشت را مایهٔ شادی میداند و با دعا برای پایداری و شادکامی او سخن را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: معشوقِ بتمانند پیمانشکن است و زلفش همیشه مانند پیمانش شکسته و پرچین است. چهرهاش روشن چون ایمان است و زلف سیاهش چون کفر بر آن چهره افتاده است.
هوش مصنوعی: در پیچ زلفش دامی برای دل است و در رنگ رویش آرزوی جان. از وصلش جان شاد و نازان است و از دوریاش دل میلرزد.
هوش مصنوعی: از عشق آن چهرهٔ درخشان و مهر آن لب، همیشه در رنجم؛ چهرهام را با ناخن میخراشم و لبم را به دندان میگزم.
هوش مصنوعی: دو زلفش چون شمشاد باغ و دو گونهاش چون گل تازهٔ بوستان است و دلم از رنج و هوای آنها افسرده و حیران است.
هوش مصنوعی: از بوی دو زلف و طرهٔ لرزانش عبیر و مشک بیارزش و ارزان شده است. از اشک چشم و زردی روی من گویی مروارید و زر در جهان ارزان شده است.
هوش مصنوعی: با دو چشم بادامی و دو لب شیرینش، هم درد است و هم درمان. از من دلباختن و از او سخن گفتن است؛ از جان من فرمانبرداری و از او فرمان دادن.
هوش مصنوعی: در بالا مانند سرو میدان و در رخسار مانند میدانی از گل نسترن است؛ مجلس از رخ او روشن و میدان از قامتش آراسته است.
هوش مصنوعی: وقتی معشوق جام می در دست دارد، جانم افزون میشود؛ هرگز لبم را از لب جام و لب معشوق جدا نمیکنم.
هوش مصنوعی: دلم مانند زلف او بیجان و پیچیده و تنم مانند موی مجعدش ناتوان است. لبش مانند اشک خونین من سرخ و رویش مانند اندیشهٔ من درخشان است.
هوش مصنوعی: هر دردی که از دوری معشوق داشتم، با دیدار پادشاه بونصر جستان، تاج شاهان، درمان شد.
هوش مصنوعی: امیری است با سرشت مشتری (ستارهٔ سعد) و همتش از کیوان بالاتر است. از شکوه او نقش و نگارهای ایوان جان میگیرند.
هوش مصنوعی: او سرور فرمانروایان جهان و خورشیدِ بزرگان است و وجودش مانند اندیشهٔ خردمندان از هر عیبی پاک است.
هوش مصنوعی: در دانش چون اسکندر و در عدالت چون انوشیروان است؛ قیصر روم کمترین غلام او و خاقان گدای دربانش است.
هوش مصنوعی: آزادگان به او شادند و آرزومندان از او خرسند. سندان در برابر تیر او مانند گل سوسن در برابر صاعقه ناتوان است.
هوش مصنوعی: دلش گشاده و درش باز است، خوی نیک دارد و سفرهاش گسترده است. اگر کیسههای زر میخواهی، همیشه مدح او را بخوان.
هوش مصنوعی: شهرش هیچگاه از گدا و سرزمینش از مهمان خالی نیست. همهٔ شاهان میگویند که او در جهان بزرگِ ما باشد.
هوش مصنوعی: بدی کردن برای او دشوار است و مال را آسان میبخشد؛ از عدل او هیچکس در جهان زیانی نمیبیند.
هوش مصنوعی: یک بخشش او از درآمد صد دریای عمان بیشتر است و کمترین خدمتگزارش شایستهٔ هزاران پادشاهی مانند پادشاهی نعمان است.
هوش مصنوعی: ای کسی که کمامیدان از تو امید فراوان یافتهاند، همیشه با پادشاهی شاد و در شاهی خرسند باشی.
هوش مصنوعی: ایران هرگز از تو خالی مباد، زیرا قبله و پناه ایرانی؛ ایران بی وجود تو در یک ساعت ویران میشود.
هوش مصنوعی: در دانایی مانند مهر دلبران شیرین و دوستداشتنی هستی؛ هر ستایشی که من بگویم، تو دویست برابر آن هستی.
هوش مصنوعی: هم خوی نیک داری و هم سیمای زیبا و مایهٔ آسایش مردمانی؛ کسی که مدح تو را بخواند گویی به خواندن چیز دیگری نیاز ندارد (اغراق شاعرانه).
هوش مصنوعی: در برابر ثروت تو قارون تهیدست و در برابر دانش تو دانا نادان مینماید. تو مایهٔ پایداری جهانی، جانت پاینده باد.
هوش مصنوعی: زر و گوهرِ درون معدن تاب برابری با دست بخشندهٔ تو را ندارند. تو معدن وفا و بخشش و پایههای عدل و فضیلتی.
هوش مصنوعی: تو مایهٔ افتخار همهٔ بخشندگان و همهٔ پهلوانانی؛ آسمان گردان بخشندهای مانند تو نه دیده است و نه خواهد دید.
هوش مصنوعی: دشمن از دیدن تو گریان و دوست از دیدنت خندان است؛ خانه برای دوستان مانند بهشت و برای دشمنان مانند زندان است.
هوش مصنوعی: خداوند تو را زود بازگرداند و اندوه را از ما دور کرد؛ اگر از دوری تو غمگین بودیم، اکنون از بازگشتت شادیم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که قطرهٔ باران در دریای عمان به مروارید بدل میشود، با خویشان در خوشی و با یاران در شادی باش.
هوش مصنوعی: همیشه با بزرگی و بلندپایگی زندگی کن و همیشه بوالمعالی را گرامی بدار؛ سپاه و کشور و خانه و زندگیات به او آراسته باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سپهسالار لشکرشان یکی لشکر کاری
شکسته شد از و لشکر ولیکن لشکر ایشان
چه روز افزون و عالی دولتست این دولت سلطان
که روز افزون بدو گشته ست ملک و ملت و ایمان
بدین دولت زیادت شد به اسلام اندرون قوت
بدین دولت پدید آمد به تعطیل اندرون نقصان
بدین دولت جهان خالی شد از کفران و ازبدعت
[...]
خجسته دولت عالی همین کرد ای ملک پیمان
که فتحی نو دهد هر روز از یک گوشه کیهان
فرود آرد سپاهت را به گرد کشور عاصی
برآرد گرد از آن کشور بسوی گنبد گردان
برانگیزد ز شادروان سپاه پادشاهی را
[...]
چه گوئی؟ ای شده زین گوی گردان پشت تو چوگان
به دست سالیان شسته زمان از موی تو قطران
ز قول رفته و مانده چه بر خواندی و چه شنودی؟
چه گفتند این و آن هر دو؟ چه چیز است این، چه چیز است آن؟
گر این نزدیک را گوئی و آن مر دور را گوئی
[...]
چو رستم گشت در کوشش، چو حاتم گشت در بخشش
چو لقمان گشت در حکمت، چو سلمان گشت در عرفان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.