ای که خاک آستانت سجدهگاه عاشقان
خشت و فرش بارگاهت مهر و ماه عاشقان
سر به تاج قیصر و خاقان نمیآرد فرو
در سریر خاکساری شبکلاه عاشقان
گم شود خورشید از کثرت به زیر دست و پا
چون برون آیند در محشر سپاه عاشقان
کشتگان ناز او را شاهدی در کار نیست
چهره زرد است در محشر گواه عاشقان
تا به کی خواهی شکستن خاطر قصاب را
جان من پرهیز کن از تیر آه عاشقان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش درگاه معشوق و بزرگی مقام عاشقان است. درگاه معشوق سجدهگاه عاشقان است و عاشقانِ خاکسار در برابر تاج شاهان سر فرود نمیآورند. در قیامت شمار آنان چنان است که خورشید زیر پایشان گم میشود و چهرهٔ زردشان گواه عشقشان است. در پایان، شاعر معشوق را از شکستن دل خود و از اثر آه عاشقان برحذر میدارد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که خاک درگاهت جای سجدهٔ عاشقان است و خشت و فرش کاخ تو برای عاشقان به منزلهٔ خورشید و ماه است.
هوش مصنوعی: کلاه عاشقان که بر تخت خاکساری و فروتنی نشستهاند، در برابر تاج پادشاهانی چون قیصر و خاقان سر فرود نمیآورد. یعنی عاشقانِ خاکسار به شکوه شاهان اعتنایی ندارند.
هوش مصنوعی: هنگامی که سپاه عاشقان در روز قیامت بیرون آید، از فراوانیِ شمارشان خورشید زیر دست و پای آنان گم و ناپیدا میشود.
هوش مصنوعی: کشتهشدگانِ ناز معشوق برای اثبات عشق خود به شاهد نیازی ندارند، زیرا در روز قیامت چهرهٔ زردشان گواه عاشقی آنان است.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به معشوق میگوید: تا کی میخواهی دل قصاب را بشکنی؟ ای جان من، از تیر آه عاشقان بترس و پرهیز کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.