|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش ریشههای بخل را به ترتیب برمیشمارد: بخل از شک و شبهه برمیخیزد، شک از دوستی دنیا، و دوستی دنیا از هوای نفس. سرانجام همهٔ این زنجیره به نادانی سرشتی آدمی بازمیگردد که نتیجهٔ قهر الهی دانسته شده است. گوینده با خطاب «ای پسر» به شیوهٔ پند و تعلیم سخن میگوید و این درد را بیماریای سخت با درمانی اندک میشمارد.
هوش مصنوعی: هنگامی که هوای نفس بر دلبستگی به دنیا افزوده شود، صفت بخل در نفسِ شوم و بدفرجام آدمی پدید میآید.
هوش مصنوعی: ای فرزند، شبهه و شک ریشهٔ بخل است. اکنون همهٔ ریشهها را یکایک برایت بازمیگویم.
هوش مصنوعی: بدان که دوستی دنیا ریشهٔ شک و شبهه است. چون این را دریافتی، باقی سخن را پس از آن به تو میگویم.
هوش مصنوعی: ریشهٔ دوستی دنیای پست، هوای نفس است. به راستی که این دردی سخت است که درمانش اندک و دشوار است.
هوش مصنوعی: این همه پرتوی از نادانی سرشتی و ذاتی آدمی است، و نادانی هر کس از قهر پروردگار جهانیان سرچشمه میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.