در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را
مهتاب، کف مار سیاه ست شبم را
آوخ که چمن جستم و گردون عوض گل
در دامن من ریخته پای طلبم را
ساز و قدح و نغمه و صهبا همه آتش
یابی ز سمندر ره بزم طربم را
در دل ز تمنای قدمبوس تو شوری ست
شوقت چه نمک داده مذاق ادبم را
از لذت بیداد تو فارغ نتوان زیست
دریاب عیار گله بی سببم را
ترسم که دهد ناله جگر را به دریدن
قطع نظر از جیب، بدوزید لبم را
از ناله به نبضم بنه ای دوست سرانگشت
مانند نی اندر ستخوان جوی تبم را
ساقی به نمی کز قدح باده چکانی
بر خلد بخندان لب کوثر طلبم را
در من هوس باده طبیعی ست که غالب
پیمانه به جمشید رساند نسبم را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از رنج هجران آغاز میشود: در دوری یار، اسباب شادی برای عاشق به زهر و آتش بدل شده است. شاعر سپس از شوق قدمبوسی معشوق، لذت بردن از ستم او و نالهای که جگر را میدرد سخن میگوید و تب عشق را در استخوان خود پنهان میداند. در پایان به ساقی رو میکند و جرعهای شراب را برتر از کوثر بهشت میشمارد. میل به باده را هم ذاتی خود و میراثی از جمشید میخواند.
هوش مصنوعی: در دوری از یار، اسباب شادی تب و بیتابی مرا بیشتر میکند. شب من مانند مار سیاهی است و مهتاب برایم کف زهرآلود دهان آن مار است.
هوش مصنوعی: افسوس که به جستوجوی باغ و گل رفتم، اما آسمان به جای گل، پاهای خستهٔ طلبم را در دامنم ریخت. یعنی از این جستوجو جز فرسودگی و از پا افتادن بهرهای نبردم.
هوش مصنوعی: ساز و جام و آواز و شراب در بزم من همه آتش است. راه رسیدن به بزم شادی مرا فقط باید از سمندر پرسید که در آتش زندگی میکند.
هوش مصنوعی: آرزوی بوسیدن پای تو در دلم شور و غوغایی برپا کرده است. شوق تو چه نمکی به ذوق ادب من زده که دیگر آرام و خویشتندار نمیمانم. «نمک» هم به معنای مزه است و هم با «شور» تناسب دارد.
هوش مصنوعی: بی لذت ستم تو نمیتوان زندگی کرد. پس ارزش و حقیقت شکایت بیدلیل مرا دریاب: این گله بهانهای است تا ستم تو ادامه یابد.
هوش مصنوعی: میترسم نالهام جگرم را بدرد. دوختن گریبان چاکشده را رها کنید و به جای آن لب مرا بدوزید تا ناله نکنم.
هوش مصنوعی: ای دوست، از نالهام پی به حالم ببر و سرانگشت بر نبضم بگذار. تب مرا مانند نالهای که در درون نی است، در درون استخوانم جستوجو کن، زیرا در عمق وجودم پنهان است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، با قطرهای که از جام شراب بچکانی، لب مرا که در بهشت در پی کوثر است چنان شاد کن که بر بهشت بخندد. یعنی جرعهای از شراب تو مرا از کوثر و بهشت بینیاز میکند.
هوش مصنوعی: میل به شراب در من طبیعی و ذاتی است. غالب میگوید پیمانه نسب مرا به جمشید، پادشاه افسانهای و صاحب جام، میرساند و شرابدوستی میراث اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عارض ز خط آراسته شد نوش لبم را
برهم زد ازان عارض و خط روز و شبم را
آن نخل طرب را چو گزیدم لب شیرین
گفتا که مکن خسته ز دندان رطبم را
دل داشت نوای طربی فرقت آن ماه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.