سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا
رشته شمع مزار از رگ جانست مرا
می نگنجم ز طرب در شکن خلوت خویش
حلقه بزم که چشم نگرانست مرا
هر خراشی که ز رشک تنم افتد بر دل
در سپاس دم تیغ تو زبانست مرا
دل خود از تست و هم از ذوق خریداری تست
این همه بحث که در سود و زیانست مرا
جویی از باده و جویی ز عسل دارد خلد
لب لعل تو هم اینست و هم آنست مرا
چون پریزاد که در شیشه فرودش آرند
روی خوبت به دل از دیده نهانست مرا
به تگ و تاز من افزود گسستن یک دست
در رهت رشته امید عنانست مرا
بیخودی کرده سبکدوش ، فراغی دارم
کوه اندوه رگ خواب گرانست مرا
خارها از اثر گرمی رفتارم سوخت
منتی بر قدم راهروانست مرا
رهرو تفته در رفته به آبم غالب
توشهای بر لب جو مانده نشانست مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از سوز عشقی میگوید که حتی پس از مرگ با شمع مزارش آشکار است. او زخم تیغ معشوق را سپاس میگوید، دلش را به او میسپارد و لب معشوق را هم شراب بهشت و هم عسل آن میداند. در ادامه از شتاب خود در راه معشوق و آسودگیای میگوید که بیخودی به او داده است. سرانجام خود را رهروی سوخته میبیند که در آب محو شده و جز توشهای بر لب جو نشانی از او نمانده است.
هوش مصنوعی: سوز عشق تو پس از مرگم هم آشکار است. فتیلهٔ شمعی که بر مزارم میسوزد از رگ جان من ساخته شده است.
هوش مصنوعی: از شادی در گوشهٔ خلوت خود نمیگنجم، زیرا چشم چشمبهراه من برایم چون حلقهٔ یک بزم است. انتظار تو برای من خود جشنی است.
هوش مصنوعی: دلم به تنم رشک میبرد که زخم شمشیر تو را خورده است. هر خراشی که از این رشک بر دل میافتد، زبانی میشود که لبهٔ تیغ تو را سپاس میگوید.
هوش مصنوعی: دلم از آنِ توست. این همه چانهزدن من بر سر سود و زیان فقط از لذت این است که تو خریدار آن هستی.
هوش مصنوعی: در بهشت یک جوی شراب و یک جوی عسل روان است. لب لعل تو برای من هم آن شراب است و هم آن عسل.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبای تو در دلم جا گرفته و از چشمم پنهان است، مانند پریای که او را در شیشه فرود آورند و دیده نشود.
هوش مصنوعی: در راه تو، رشتهٔ امید برای من حکم افسار را دارد. پارهشدن یک سوی این افسار شتاب و دویدن مرا بیشتر کرد.
هوش مصنوعی: بیخودی بار را از دوشم برداشته و آسودهام. کوه اندوه برای من فقط مایهٔ خوابی سنگین است.
هوش مصنوعی: از گرمی و شتاب رفتار من خارهای راه سوختند. از این رو بر پای رهروانی که پس از من میآیند منتی دارم.
هوش مصنوعی: غالب، من رهروی تشنه و سوختهام که به آب فرو رفته و ناپدید شدهام. تنها توشهای که بر لب جو مانده نشانی از من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا که دل مایل آن سرو روانست مرا
خون دل در غمش از دیده روانست مرا
گرچه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت
چه توان کرد که او روح و روانست مرا
همه را دوستی و مهر به دل می باشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.