آشنایانه کشد خار رهت دامن ما
گویی این بود ازین پیش به پیراهن ما
بی تو چون باده که در شیشه هم از شیشه جداست
نبود آمیزش جان در تن ما با تن ما
سایه و چشمه به صحرا دم عیسی دارد
اگر اندیشه منزل نشود رهزن ما
تا رود شکوه تیغ ستم آسان از دل
بخیه بر زخم پریشان فتد از سوزن ما
دوست با کینه ما مهر نهان می ورزد
خود ز رشک ست اگر دل برد از دشمن ما
می پرد مور مگر جان به سلامت ببرد
تا چه برقست که شد نامزد خرمن ما
دعوی عشق ز ما کیست که باور نکند
می جهد خون دل ما ز رگ گردن ما
سخن ما ز لطافت نپذیرد تحریر
نشود گرد نمایان ز رم توسن ما
طوطیان را نبود هرزه جگرگون منقار
خورده خون جگر از رشک سخن گفتن ما
ما نبودیم بدین مرتبه راضی غالب
شعر خود خواهش آن کرد که گردد فن ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان عشق و دردهای ناشی از آن میپردازد. شاعر از جدایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی و روحش سخن میگوید و احساس میکند که بدون وجود معشوق، همچون بادهای جدا از شیشه است. او همچنین به احساس کینه و مهر پنهانی که دوست دارد و در عوض مشکلات و زخمهایی که دوست از آن رنج میبرد، اشاره میکند. در نهایت، شاعر اعتراف میکند که شعرش به رغم تلاش و احساساتش، از آنچه در دل دارد، نمیتواند به درستی بیانش کند و این هنر خواستهای فراتر از او دارد.
هوش مصنوعی: دوستی و آشنایی به گونهای در زندگی ما اثر میگذارد که در مسیر زندگی، مشکلات و ناهمواریها (مانند خارها) را به شکلی تحملناپذیر احساس میکنیم. انگار که این وضعیت از گذشته نیز برای ما همینگونه بوده و همیشه با ما همراه بوده است.
هوش مصنوعی: بدون تو، حالمان مانند بادهای است که در شیشه است اما از خود شیشه جداست. در وجود ما، جان و تن همچون دو چیز بیگانه از هم هستند و هیچ پیوندی ندارند.
هوش مصنوعی: اگر کسی به فکر خانه و آرامش در دل صحرا باشد، وجود سایه و چشمه مانند معجزه عیسی برای اوست. اما اگر در اندیشهاش ساکن نشود و به دنبال منزل نرود، ممکن است از هدفش دور شود و دچار سردرگمی گردد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که ضربههای ستم و مشکلات به راحتی از دل انسان پاک نشود، دردهای عمیق و زخمهای روحی به سادگی بهبود نخواهند یافت، گرچه ممکن است کوششها و تأثیرات کوچک کمک کننده باشند.
هوش مصنوعی: دوست ما به ظاهر با کینه رفتار میکند، اما در حقیقت نسبت به ما محبت دارد. او از حسادت و ناراحتی خود به دلیل اینکه دشمن ما دل را به دست آورده، رنج میبرد.
هوش مصنوعی: اگر مورچهای بپرد، امیدوارم که جانش را سالم به در ببرد، تا ببینیم چه برقی هست که این روزها به خرمن ما نزدیک شده است.
هوش مصنوعی: هیچکس ادعای عشق ما را باور نخواهد کرد، زیرا دلی پر از رنج و خون ما به وضوح از وجود ما جاریست.
هوش مصنوعی: کلام ما آنقدر لطیف و دلنشین است که نمیتوان آن را به نوشته درآورد؛ مانند گردی که از سرعت و حرکت تند اسب به وجود میآید و قابل دیدن نیست.
هوش مصنوعی: پرندگان طوطینما، که رنگارنگ و زیبا هستند، از حسادت به سخنوری ما، دلشان نمیخواهد جگرشان دچار تغییر و خون گریه شود.
هوش مصنوعی: ما به این درجه از رضایت دست نیافتیم، بلکه بیشتر شعر ما از خواستههای خود ما نشأت میگیرد تا اینکه به هنری که میخواهیم برسیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خار در جیب گلستان فکند گلخن ما
دسته بر نغمهٔ داود زند شیون ما
ما ملامتزدگان آفت محصول خودیم
خوشهچین برق بدامن برد از خرمن ما
تعزیت خانهٔ ما منت نوری نکشد
[...]
جز هوایی نبود این همه ما و من ما
خالی از تن چو حباب آمده پیراهن ما
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.