حیف ست قتلگه ز گلستان شناختن
شاخ از خدنگ و غنچه ز پیکان شناختن
لب دوختم ز شکوه ز خود فارغم شمرد
نشناخت قدر پرسش پنهان شناختن
از شیوه های خاطر مشکل پسند کیست
کشتن به جرم درد ز درمان شناختن؟
از پیکرت بساط صفای خیال یافت
وصل تو از فراق تو نتوان شناختن
نازم دماغ ناز ندانی ز سادگی ست
کشتن به ظلم و کشته احسان شناختن
یاد آیدم به وصل تو در صحن گلستان
آن جلوه گل آتش سوزان شناختن
خاکی به روی نامه فشاندیم مفت تست
ناخوانده صفحه حال ز عنوان شناختن
ماییم و ذوق سجده چه مسجد چه بتکده
در عشق نیست کفر ز ایمان شناختن
مینا شکسته و می گلفام ریخته
محوم هنوز در گل و ریحان شناختن
لخت دلم به دامن و چاک غمم به جیب
اینک سزای جیب ز دامان شناختن
بگداخت بس که از اثر تاب روی تو
مهر از شفق به کوی تو نتوان شناختن
غالب به قدر حوصله باشد کلام مرد
باید ز حرف نبض حریفان شناختن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ردیف «شناختن» در سراسر این غزل این اندیشه را پیش میبرد که در عشق جدا کردن چیزها از یکدیگر بیمعنی است: قتلگاه با گلستان، درد با درمان، وصل با فراق، کفر با ایمان و خورشید با شفق یکی میشوند. شاعر از بیاعتنایی و ستم سادهٔ معشوق و از خاموشی و دلپارگی خود نیز سخن میگوید. در مقطع، غالب نتیجه میگیرد که سخن هر کس به اندازهٔ ظرفیت اوست و باید از سخن، نبض و حال همسخنان را شناخت.
هوش مصنوعی: دریغ است که آدمی قتلگاه را از گلستان بازشناسد و شاخه را از تیر و غنچه را از پیکان جدا کند؛ برای عاشق، جای کشته شدن به دست معشوق همان گلستان است و تیر و پیکانش همان شاخ و غنچه.
هوش مصنوعی: لب از شکایت بستم و معشوق پنداشت که از خودم آسوده و بیدردم؛ او ارزش آن را نشناخت که پرسشِ پنهان در این خاموشی را دریابد.
هوش مصنوعی: این از شیوههای دلِ سختپسندِ کیست که درد را از درمان بازشناسد و عاشق را به گناه درد بکشد؟ عاشق درد را عین درمان میداند و جدا کردن آن دو نشانهٔ نادانی است.
هوش مصنوعی: خیالِ من از پیکر تو چنان پاک و روشن شده که تصویر تو همیشه در آن هست؛ از این رو وصل تو را از فراق تو نمیتوان بازشناخت.
هوش مصنوعی: بر نازِ پرغرور تو آفرین میگویم؛ تو از سادگی نمیدانی که ستم کردهای، میکشی و کشته را منّتدار احسان خود میشماری.
هوش مصنوعی: در وصال تو، در میان گلستان، به یادم میآید که روزگاری جلوهٔ گل را آتشی سوزان میپنداشتم؛ یعنی در هجران، گل برایم چون آتش بود.
هوش مصنوعی: بر نامه خاک پاشیدیم و همین نشانهٔ حال ماست؛ برای تو غنیمت است که بیآنکه صفحه را بخوانی، از عنوان و ظاهرش حال ما را دریابی.
هوش مصنوعی: ما هستیم و شوق سجده، چه در مسجد باشد چه در بتخانه؛ در عشق، کفر و ایمان را از هم جدا نمیکنند.
هوش مصنوعی: شیشهٔ شراب شکسته و می سرخرنگ ریخته است، اما من هنوز سرگرم بازشناختن گل و ریحانم؛ یعنی فرصت عیش از دست رفته و من هنوز به چیزهای بیهوده مشغولم.
هوش مصنوعی: پارههای دلم بر دامن ریخته و چاکِ غم در گریبانم افتاده است؛ این است سزای کسی که گریبان را از دامن جدا میداند. اکنون هر دو از غم یکسان شدهاند.
هوش مصنوعی: خورشید از تابش روی تو چنان گداخته که در کوی تو دیگر نمیتوان آن را از سرخیِ شفق بازشناخت.
هوش مصنوعی: غالب، سخن هر کس به اندازهٔ ظرفیت و تحمل اوست؛ پس باید از روی سخن، حالِ همسخنان را چون نبض شناخت و به اندازهٔ ظرفیتشان سخن گفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.