چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان
زین گونه کرا روز به سر رفت؟ مگرمان
آذر بپرستیم و رخ از شعله نتابیم
ای خوانده به سوی خود ازین راهگذرمان
در عشق تو ضرب المثل راهروانیم
بگذار به ره خفته و از بیشه مبرمان
از بی خردی کوی ترا خلد شمردیم
چونست که در کوی تو ره نیست دگرمان
مستیم بیا تن زن و لب بر لب ما نه
حاشا که بود تفرقه لب ز شکرمان
طول شب هجران بود اندر حق ما خاص
از همنفسان کس نشناسد به سحرمان
بی وجه می آشفته و خواریم بدا ما
در میکده از ما نستانند اگرمان
از ارزش ما بی هنران مانده شگفتی
در بند غم انداخته گردون به هنرمان
چون تازگی حوصله خویش نداند
داند که بود ناله به امید اثرمان
غالب چه زیان ناله اگر گرمروی کرد
سوزی به دل اندر نه و داغی به جگرمان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شرح سوختن عاشق در عشق است. او خود را شمعی میداند که همهی شب میسوزد و آتشپرستی که از شعله روی برنمیگرداند. سپس از راه نیافتن به کوی یار، شب بیپایان هجران، تهیدستی در میخانه و گرفتاری هنرمند به دست روزگار گله میکند. در بیت پایانی، غالب نالهی پرشور را بیزیان میشمارد و سوز و داغ تازهای میطلبد.
هوش مصنوعی: ما مانند شمع، تمام شب از سرمان دود برمیخیزد و میسوزیم. جز ما چه کسی روزگارش را اینگونه به سر برده است؟
هوش مصنوعی: ای کسی که ما را از همین راهِ آتش به سوی خود خواندهای، ما آتشپرستیم و از شعله روی برنمیگردانیم. یعنی سوختن در عشق را به جان میپذیریم.
هوش مصنوعی: ما در عشق تو میان رهروانِ عشق زبانزد شدهایم. بگذار در همین راه افتاده و خفته بمانیم و ما را از این بیشه بیرون مبر.
هوش مصنوعی: از نادانی کوی تو را بهشت پنداشتیم. اکنون چگونه است که مانند آدمِ راندهشده از بهشت، دیگر راهی به کوی تو نداریم؟
هوش مصنوعی: ما مستیم؛ بیا، خاموش باش و از ناز دست بکش و لب بر لب ما بگذار. هرگز روا نیست که لب از شکرِ ما جدا بماند.
هوش مصنوعی: درازیِ شب جدایی تنها از آنِ ماست. هیچکس از همدمان ما را در سحر نمیبیند و نمیشناسد، یعنی شب هجران ما هرگز به صبح نمیرسد.
هوش مصنوعی: بیپول و تهیدست، آشفته و خوار ماندهایم؛ وای بر ما. در میخانه وعده و «اگر» ما را به جای بهای شراب نمیپذیرند و به ما نسیه نمیدهند.
هوش مصنوعی: بیهنران از ارج و ارزش ما در شگفت ماندهاند، ولی آسمان به سبب همین هنرمان ما را در بند غم انداخته است.
هوش مصنوعی: چون او اندازه و تازگیِ تاب و تحمل خود را نمیشناسد، گمان میکند که نالهی ما به امید اثر کردن در اوست.
هوش مصنوعی: غالب، اگر نالهی ما تند و پرشور شد چه زیانی دارد؟ تو هم سوزی در دل ما و داغی بر جگر ما بگذار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.