کسی در عاشقی از سوی پنهانم خبر دارد
که چون من آتشی در سینه داغی بر جگر دارد
بزن دستی بدامان سرشک ای چشم ترک امشب
چو دامانش غباری چهره ام زان خاک در دارد
بگیر ای باد با خاک ره او رخنه چشمم
که نزهتگاه دل بیم خلل زین رهگذر دارد
مرا ساقی طریق بی خودی بنما که می بینم
ره هشیاریم از مستی چشمش خطر دارد
ز خونریزی بتیرت نسبتی دارند زانست این
که با مژگان خونین مردم چشمم نظر دارد
چو سایه بر رهش افتاده ام کاری کن ای طالع
که آید آفتاب من مرا از خاک بردارد
فضولی با خیال لعل میگون بتان هر دم
چو می در جام صد گرداب خون در چشم تر دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از سوز پنهان خود میگوید که جز عاشقی دلسوخته کسی آن را درنمییابد. از چشم میخواهد که اشک نریزد تا گرد درگاه یار از چهرهاش شسته نشود، و از باد میخواهد که با خاک راه یار چشمش را ببندد. از مستی چشم یار به بیخودی پناه میبرد و خود را سایهای افتاده بر راه او میبیند که چشم دارد خورشیدِ یار او را از خاک برگیرد. در پایان، فضولی از خیال لب میگون زیبارویان چشمی پر از گرداب خون دارد.
هوش مصنوعی: از سوز پنهان من در عشق تنها کسی آگاه است که مانند من آتشی در سینه و داغی بر جگر داشته باشد.
هوش مصنوعی: ای چشم گریان، امشب دامن اشک را بگیر و جلوی آن را نگه دار، زیرا چهرهٔ من مانند دامن یار گردی از خاک درگاه او دارد و نباید اشک آن را بشوید.
هوش مصنوعی: ای باد، شکاف چشم مرا با خاک راه یار ببند، چون تفرجگاه دل از همین گذرگاه بیم آسیب و ویرانی دارد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، راه بیخودی را به من نشان بده، چون میبینم که راه هشیاری من از مستی چشم یار در خطر است.
هوش مصنوعی: مژگان خونآلود من در خونریزی به تیر تو شباهت دارند و از همین روست که مردمک چشمم با مهر به آنها مینگرد.
هوش مصنوعی: مانند سایه بر سر راه یار افتادهام؛ ای بخت، کاری کن که خورشید من (یار) بیاید و مرا از خاک بلند کند.
هوش مصنوعی: فضولی با خیال لب سرخ و میگون زیبارویان، هر لحظه مانند شرابی که در جام میچرخد، صدها گرداب خون در چشم گریانش دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خوشا باد سحرگاهی، که بر گلشن گذر دارد
که هر فصلی و هر وقتی یکی حال دگر دارد
گهی بر عارض هامون ز برگ لاله گل پوشد
گهی بر ساحت صحرا ز نقش گل صور دارد
دم عیسیست، پنداری، که مرده زنده گرداند
[...]
مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد
پدر شادست در فردوس تا چون او پسر دارد
ز فرّ و رسم و آیینش بیاراید همیگیتی
که فَرّ عمّ و رسم جدّ و آیین پدر دارد
بدو نازد همی دولت که با دولت خرد دارد
[...]
مسلمانان سرای عمر، در گیتی دو در دارد
که خاص و عام و نیک و بد بدین هر دو گذر دارد
دو در دارد: حیات و مرگ کاندر اوّل و آخر
یکی قفل از قضا دارد، یکی بند از قَدَر دارد
چو هنگام بقا باشد، قضا این قفل بگشاید
[...]
مرا گویند مولانا ترازوییست کز عدلش
نه میل این یکی دارد نه قصد آن دگر دارد
درین شک نیست کو همچون ترازوییست زین معنی
که میلش سوی آن باشد که او زر بیشتر دارد
هوا ز انسان خنک شد کز جنان حورا همی گوید
خنک آنکو درین سرما مقام اندر سقر دارد
ز مرغی کو خورد آتش حسدها میبرد مرغی
که طوبی آشیانست وز کوثر آبخور دارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.