دی به رهش فکندهام طفل سرشک دیده را
در کف دایه دادهام کودک نورسیده را
بخت رمیده رام شد وحشت من تمام شد
کان سر زلف دام شد پای دل رمیده را
از لب شکرین او بوسه به جان خریدهام
زان که حلاوتی بود جنس گران خریده را
گر به سر من آن پری از سر ناز بگذرد
بر سر راهش افکنم پیرهن دریده را
پرده ز رخ گشادهای ، داد کرشمه دادهای
داغ دگر نهادهای لالهٔ داغ دیده را
دل به نگاه اولین گشت شکار چشم تو
زخم دگر چه میزنی صید به خون تپیده را
چشم سیاه خود نگر هیچ ندیدهای اگر
مست کمین گشاده را، ترک کمان کشیده را
زهر اجل چشیدهام تلخی مرگ دیدهام
تا ز لبت شنیدهام قصهٔ ناشنیده را
هیچ نصیب من نشد از دهنش فروغیا
چون به مذاق بسپرم شربت ناچشیده را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و حال و هوای خود را در مواجهه با او توصیف میکند. او از دلباختگی و رنج خود مینویسد و بیان میکند که چگونه زیبایی معشوقش به دلش راه یافته است. احساسات عمیق و زخمهای عاشقانهاش را با تصاویری از بوسههای شیرین و نگاههای نافذ توصیف میکند و در پایان از تلخی و ناکامیهای خود در این عشق میگوید، به گونهای که هیچ نصیبی از معشوق نصیبش نشده است. در این میان، نشانههایی از فراق و امکان مرگ نیز در اشعار او به چشم میخورد.
هوش مصنوعی: من دیروز اشکهایم را در راه او ریختم و در دستان دایه، کودک نوپایم را قرار دادهام.
هوش مصنوعی: بعد از تلاشهای فراوان و اضطرابهای زیاد، بالاخره بخت من به آرامش و سعادتی دست یافت و ترس و وحشت من پایان یافت، زیرا آن موی زیبای معشوق، دل شیدا و بیتاب من را در خود گرفت و آرام کرد.
هوش مصنوعی: من از لب شیرین او بوسهای گرفتهام که چون حلاوتی دارد، ارزش بالایی دارد.
هوش مصنوعی: اگر آن پری با ناز از بالای سر من بگذرد، پیرهن پارهام را در مسیر او میاندازم.
هوش مصنوعی: تو نقاب از چهرهات کنار زدهای و با ناز و کرشمه خود را نشان دادهای. اما به من داغ دیگری زدهای که یادآور غمهای دلتنگی من است و مانند لالهای است که زخم دیده و پژمرده شده است.
هوش مصنوعی: چشم تو اولین دام برای قلب من شد و حالا با هر زخم دیگری که به من میزنی، چه تفاوتی دارد وقتی که من صید زیبایی هستم که در خون خود غرق شدهام؟
هوش مصنوعی: چشمان سیاه خود را نگاه کن، هیچ چیزی نمیبینی، اگر در حال مستی، کمین و تلهای که گسترانده شده و تیرکمان را کشیدهاند، ببینی.
هوش مصنوعی: من مرگ را تجربه کردهام و تلخی آن را حس کردهام، اما چیزی را که از لب تو شنیدهام، هنوز مثل قصهای ناگفته و ناشنیده در ذهنم مانده است.
هوش مصنوعی: من هیچ بهرهای از لبان او نبردم، ای فروغی، زیرا وقتی شربت ناشناختهای را به مزه میسپارم، چیزی از آن به من نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را
داد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را
هوش فزود هوش را حلقه نمود گوش را
جوش نمود نوش را نور فزود دیده را
گفت که ای نزار من خسته و ترسگار من
[...]
کیست که چاره ای کند جانِ به لب رسیده را
باز به دست ما دهد پایِ دل رمیده را
کیست که او خبر کند یار مرا ز حال من
تا به دعا مدد دهد یارِ ستم رسیده را
هیچ خیال آن پری از نظرم نمیرود
[...]
نیست نظر به سوی کس جز رخ دوست دیده را
باد به گوش او رسان حال دل رمیده را
از من دلرمیده گو ای بتِ دلستان من
بارِ فراقِ تو شکست پشتِ دلِ خمیده را
گفت به تَرکِ ما بگو ورنه سَرَت به سَر شود
[...]
نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را
لالهستان خود کنم، سینهٔ داغدیده را
قاصد اگر شنیدهای، از لب یار وعدهای
رخصت بازگشت ده، جان به لب رسیده را
چشم رقیب گفتمش، محرم روی خود مکن
[...]
خنجر دیگری بزن صید به خون تپیده را
ور بکشی روا بود بندهٔ زر خریده را
پادشه شکرلبان بندهٔ بینوای تو
از ستمت کجا برد پیرهن دریده را
بر سر کشتهٔ غمت گر تو شبی قدم نهی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.