چنان شدم که قبیح از حسن نمیدانم
مپرس مسئله از من که من نمیدانم
جنون عشق سراپای من گرفت از من
چنان که پای ز سر سر ز تن نمیدانم
مر از خویش برون کرد و جای من بنشست
کنون رهی بسوی خویشتن نمیدانم
شراب حسن از وصاف میکشم بیظرف
صراحی و قدح و جام و دن نمیدانم
بهر کجا نگرم روی خوب او بینم
خصوص گلشن و طرف چمن نمیدانم
چو وصف او کنم از پای تا بسر سخنم
زبان و لب نشناسم دهن نمیدانم
حدیث او همه جا آشکار میگویم
درون خلوت از انجمن نمیدانم
کند چو معنی او جلوه میشوم معنی
حروف را نشناسم سخن نمیدانم
شود تنم همه جان صورتش چه جلوه کند
چه جان شدم همه تن جان ز تن نمیدانم
چو یاد او کنم از پای تا بسر شوم او
چو او شدم همه من ما و من نمیدانم
چو من شدم همه او و شد او تمامی من
روان ز قالب جان از بدن نمیدانم
وصال او همه جا چون میسرست مرا
طلل نجویم و ربع و دمن نمیدانم
مرا وطن چو شد آنجا که یار من آنجاست
دگر دیار غریب از وطن نمیدانم
ببوی او همه کس را عزیز میدارم
چو فیض خاک رهم ما و من نمیدانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزلی عارفانه است دربارهٔ فنای عاشق در معشوق. شاعر با ردیف «نمیدانم» نشان میدهد که عشق همهٔ تمایزها را از میان برده است: زشت و زیبا، سر و پا، جان و تن، خلوت و انجمن، لفظ و معنا، وطن و غربت. در اوج غزل، عاشق و معشوق یکی میشوند و «من» و «ما» محو میگردد. در پایان، فیض در خاکساری همه را به خاطر نشانهای که از یار دارند عزیز میدارد.
هوش مصنوعی: چنان از خود بیخود شدهام که زشت را از زیبا تشخیص نمیدهم؛ از من مسئله و حکم نپرس، چون دیگر چیزی نمیدانم.
هوش مصنوعی: دیوانگی عشق سراسر وجودم را از من گرفته است، چنانکه پا را از سر و سر را از تن باز نمیشناسم.
هوش مصنوعی: عشق یا معشوق مرا از خودم بیرون کرد و خود به جای من نشست؛ اکنون راهی به سوی خودم نمیشناسم.
هوش مصنوعی: شراب زیبایی او را از چشمهٔ ناب و بیواسطه و بدون ظرف مینوشم و صراحی و قدح و جام و خم را نمیشناسم؛ یعنی درک من از جمال او به واسطهها نیازی ندارد.
هوش مصنوعی: به هر جا نگاه کنم چهرهٔ زیبای او را میبینم و این را به گلزار و کنار چمن محدود نمیدانم.
هوش مصنوعی: هنگامی که او را وصف میکنم، سراپایم سخن میشود؛ دیگر زبان و لب و دهان را جدا نمیشناسم.
هوش مصنوعی: سخن از او را همهجا آشکارا میگویم و میان خلوت و جمع فرقی نمیگذارم.
هوش مصنوعی: وقتی معنای او جلوه میکند، من خود معنا میشوم و دیگر حرف و لفظ و سخن را نمیشناسم.
هوش مصنوعی: هنگامی که صورت او جلوه میکند، همهٔ تنم جان میشود؛ و چون سراسر جان شدم، جان را از تن باز نمیشناسم.
هوش مصنوعی: وقتی او را یاد میکنم، سراپا او میشوم؛ و چون سراسر او شدم، دیگر «ما» و «من» را نمیشناسم.
هوش مصنوعی: چون من یکسره او شدم و او تمامِ من شد، روان را از قالب و جان را از بدن تمیز نمیدهم.
هوش مصنوعی: چون وصال او همهجا برایم ممکن است، مانند شاعران عرب در پی ویرانه و منزل و آثار بهجامانده از یار نمیگردم.
هوش مصنوعی: چون وطن من همان جایی شده که یارم آنجاست، دیگر سرزمین غریب را از وطن جدا نمیدانم.
هوش مصنوعی: به خاطر بوی او، یعنی نشانهاش در همه، همهٔ مردم را گرامی میدارم؛ من، فیض، مانند خاک راهم و «ما» و «من» را نمیشناسم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.