رویش که هست رنگ ز رخسار مه ربا
ما را ازوست چهرة رنگین چو کهربا
تا چند دردسر کشم از افسر خرد
ای بوی گل کجاست جنون کله ربا؟
ما اهل مصر صرفه به کنعان نمیدهیم
با ماست زور جذبة یوسف ز چه ربا
در چنبر خمش دل ما را چه اعتبار
چوگان زلف او که بود گوی مهربا
فیّاض اوج عزّت جاویدت آرزوست
هان گوهر مراد خود از خاک ره ربا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی محبوب خود میپردازد و از تأثیر عمیق آن بر دل و جان خویش سخن میگوید. او در جستجوی بوی گل و نشانههای جنون عشق است و به لذتی که از دیدار معشوق احساس میکند، اشاره میکند. همچنین، شاعر به قدرت جذابیت معشوق و ناتوانیاش در مقاومت در برابر زلف او اعتراف میکند. در انتها، آرزوی او برای رسیدن به عزت و شادی همچون گوهری ارزشمند را اعلام میکند.
هوش مصنوعی: چهرهی زیبا و دلربا همچون ماه، رنگش به خوبی دیده میشود و ما از آن لذت میبریم. چهرهای رنگین و دلنشین مانند کهربا.
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که از مشکلات و دردسرهای این افسر بیخود رنج میبرم، بوی گل کجاست که موجب شوق و دیوانگی میشود؟
هوش مصنوعی: ما از مردم مصر هستیم و حاضر نیستیم زیبایی و جذابیت خود را با سرزمین کنعان عوض کنیم. قدرت کشش و جاذبهای که داریم، ناشی از جذابیت یوسف است و به همین دلیل نیازی به فریب دیگران نداریم.
هوش مصنوعی: دل ما در غم و هجران او گرفتار است، مانند گوی بازی چوگان که در دستان او حرکت میکند و تلاش برای فرار از دست او جز حسرتی به جا نمیگذارد. زلفهای او مانند گوی مهربانی است که همه دلها را به خود جلب میکند.
هوش مصنوعی: خالق و بخشندهای که اوج عظمت و افتخار تو را آرزو میکند، ای انسان، مروارید آرزویت را از میان گرد و غبار این دنیا به دست آور.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.