|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یک عشوه از آن نرگس غمّاز ندیدیم،
تا جان هدف ناوک صد ناز ندیدیم
در عهد تو دنبالِ رخ مِهرفزایت
چشمی که به حسرت نبود باز ندیدیم
بی‌همنفسی بین که در این گلشن گیتی
در ناله فزودیم و هم‌آواز ندیدیم
چون تیره نباشیم که در مشرق طالع
یک صبحْ گریبان تو را باز ندیدیم!
آن بالِ فروریخته‌مرغیم که هرگز
در طالع خود جلوهٔ پرواز ندیدیم
امنیتِ معمورهٔ عشق است که در وی
قفلِ درِ خلوتکدهٔ راز ندیدیم
عمری‌ست که در حلقهٔ این غمکده، فیّاض!
سازی به جز از نالهٔ خود ساز ندیدیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ناامیدی و حسرت ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی چشمان محبوب اشاره می‌کند و از فقدان لذت‌های عاشقانه lament می‌کند. در جهانی که در آن غم و ناله غالب است، او به جستجوی لحظاتی از آرامش و خوشبختی می‌پردازد، اما به نظر می‌رسد هیچ‌گاه به آنها نرسیده است. همچنین، او خود را همچون پرنده‌ای می‌بیند که از پرواز بازمانده و در قفل غم گرفتار است. در نهایت، شاعر تنها ساز خود را ناله‌هایش می‌داند که نشان‌دهنده‌ی غم‌های عمیقش است.
هوش مصنوعی: ما تا به حال هیچ عشوه‌ای از آن نرگس فریبنده ندیده‌ایم، تا جان هدف تیرکمان را نازک باریک کرده باشد.
هوش مصنوعی: در زمان تو، هیچ چشمی که به حسرت به دنبالت باشد، دیگر باز ندیدیم.
هوش مصنوعی: در این دنیاست که در میان تمام زیبایی‌ها و شادی‌ها، ما به تنهایی و بدون همدم به ناله و اندوه پرداخته‌ایم و همسازی با دیگران نیافته‌ایم.
هوش مصنوعی: اگر در تاریکی و بدبختی نباشیم، روزی را خواهیم دید که در آن صبح، به تو نگاه خواهیم کرد و گلبند تو را خواهیم دید.
هوش مصنوعی: ما مانند پرنده‌ای هستیم که از آسمان سقوط کرده و هیچ‌وقت نتوانسته‌ایم زیبایی پرواز را در زندگی‌مان تجربه کنیم.
هوش مصنوعی: عشق فضایی است امن و پر از آرامش که در آن خبری از قفل و محدودیت‌های پنهان نیست.
هوش مصنوعی: مدت‌هاست که در این دنیای غم‌انگیز، ای فیاض! چیزی جز ناله و گریهٔ خود را نتوانسته‌ایم مشاهده کنیم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.