آمد بهار و خانه به زندان شریک شد
چاک جگر به چاک گریبان شریک شد
هر تار جامه با تن نازکدلان عشق
در دشمنی به خار مغیلان شریک شد
خوش وقت عندلیب، که تا بوی گل رسید
بفروخت آشیان، به گلستان شریک شد
تنها حریف کینة ما آسمان نبود
در قتل ما به غمزة خوبان شریک شد
فیّاض بگذر از سر هم چشمی فلک
با کس درین معامله نتوان شریک شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به استقبال بهار میرود ولی از درد و رنجی که در دل دارد، سخن میگوید. او احساس میکند که زیباییها و خوشبختیهای بهار، به غم و اندوهی عمیق همراه است و عشق برای او تنها موجب درد شده است. در این میان، طبیعت و زیباییهای آن هم به نوعی در غم او شریک هستند. شاعر به آسمان و زیبایانی که در زندگیاش نقش دارند، اشاره میکند و در نهایت از وضعیتی که برای او ایجاد کردهاند، ناله میکند.
هوش مصنوعی: بهار فرا رسید و حالا خانه به یک زندان تبدیل شده است، درد و غم به همراه چاکهای دل به چاکهای گریبان پیوسته است.
هوش مصنوعی: هر رشتهای از لباسهای زیبا و لطیف عاشقان، در جدال و دشمنی، به خارهای تلخ و زشت مبدل شد.
هوش مصنوعی: پرنده خوششانسی است که به محض رسیدن بوی گل، خانهاش را فروخته و به باغ گل پیوسته است.
هوش مصنوعی: تنها دشمنی که با ما حسادت میکند، تنها آسمان نیست؛ بلکه در کشتن ما، زیباییهای خوبان هم نقش دارند.
هوش مصنوعی: بخشنده و بخشایشگر، بیخیال حسادتهای آسمان باش. در این راه نمیتوان با هیچ کس شریک شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.