سودای تو از جان وفاکیش نرفتست
داغت ز دل بیهدهاندیش نرفتست
سیلاب فنا گر برد اسباب دو عالم
چیزی به در از کیسة درویش نرفتست
زاهد نکند ترک جگرکاوی مستان
حق برطرف اوست که از خویش نرفتست
سعی همه تا منزل یأس است درین راه
زین مرحله یک گام کسی پیش نرفتست
فیّاض مزن نیش دگر بس که هنوزم
از کام جگر لذّت آن نیش نرفتست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و دلتنگی نسبت به معشوق میپردازد. او بیان میکند که عشق و وفای او به معشوق هیچگاه از دلش رخت برنمیبندد و حتی در صورت نابودی دنیا، عشقش از او جدا نخواهد شد. همچنین، او مشاهده میکند که زاهدان نیز نتوانستهاند از لذت جستوجوی معشوق چشمپوشی کنند. در نهایت، شاعر به یأس و ناکامی در این مسیر اشاره میکند و تأکید دارد که هنوز هم از زخمهای عشق لذیذی باقی مانده است.
هوش مصنوعی: علاقه و آرزوی تو از وجودم نرفته و درد فراق تو از دل همچنان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت و تقدیر بخواهد، تمام داراییها و اموال دنیا به یکباره از دست خواهد رفت و هیچ چیز از داراییهای یک درویش به بیرون نخواهد رفت.
هوش مصنوعی: زاهد از دلمشغولیها و لذتهای زندگی دست نمیکشد، زیرا او به حقیقتی عمیقتر رسیده است که وجودش را از خودی که داشت جدا کرده است.
هوش مصنوعی: تمام تلاشها به سرانجام ناامیدی منتهی میشود و در این مسیر، هیچکس نتوانسته یک قدم جلوتر برود.
هوش مصنوعی: «ای بخشنده، دیگر نیشی نزن چرا که هنوز هم از تلخی آن نیش در دل لذت میبرم.»
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.