هرگز به ازین پسر نبودست
نازکتر ازین بشر نبودست
از عمر چه کام دیده باشد
دستی که در آن کمر نبودست
بس وحشی و شرم روست پیداست
کز خانه رهش بدر نبودست
دانست غمم بیک اشارت
معشوق بدین نظر نبودست
چون ماند معلمش همانا
کز حسن ویش خبر نبودست
از دیدن عاشقان چه رنجد
گر خود سخنی دگر نبودست
در عشق شکرلبان فغانی
کس از تو خرابتر نبودست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف محبوبی میپردازد که به نظرش از هر لحاظ بینظیر و استثنایی است. او با بیانی پرشور و احساسی از زیبایی و نازکی این پسر سخن میگوید و تأکید میکند که هرگز فردی به این لطافت و جذابیت ندیده است. همچنین شاعر به ناامیدی ناشی از عشق و دردهای ناشی از آن اشاره میکند و در نهایت خود را در حسرتی عمیق مییابد، چرا که در عشقش هیچکس به اندازه او شدیداً آسیبدیده و ویران نیست.
هوش مصنوعی: هیچ کسی نازکتر و لطیفتر از این پسر وجود ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که در زندگی خود تجربیات و موفقیتهای زیادی نداشته باشد، چگونه میتواند از عمرش بهرهمند شده باشد؟
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخصی به شدت وحشی و شرمگین به نظر میرسد، به طوری که مشخص است او از خانهاش خارج نشده و به دنیای بیرون ن رفته است.
هوش مصنوعی: غم من را تنها با یک اشاره معشوق فهمید، و در این نگاه چیز دیگری نبود.
هوش مصنوعی: معلمش به دلیل اینکه از زیبایی چهره او اطلاعی نداشت، در حیرت مانده است.
هوش مصنوعی: دیدن حال عاشقان چه دردی دارد اگر سخن دیگری برای گفتن نباشد.
هوش مصنوعی: در عشق، هیچ کس به اندازه تو دیوانه و خراب نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.