سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی
دگر هر تار موی من بدست دشمنی دادی
چه شکرت گویم ای بخت سیه کز بهر آرامم
در این آوارگی باری نشان گلخنی دادی
مخور خون ای دل و بیهوده رنج خود مکن ضایع
چه گل چیدی که عمری آب و رنگ گلشنی دادی
مبادا دامنت آلوده از خونابه ی چشمم
کجا این آشنایی با چو من تر دامنی دادی
فغان برداشتی چون حال من بد دیدی ای دشمن
چه گویم هم تو کز دردم نوید مردنی دادی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از نارضایتی خود نسبت به سرنوشت و بخت سخن میگوید و احساس سرگشتگی و تنهاییاش را با تصاویری از عشق و درد بیان میکند. او به بخت خود اعتراض میکند که به او بیرحمی کرده و او را در وضعیت آوارگی قرار داده است. شاعر همچنین به دل خود توصیه میکند که از رنجهای بیهوده دوری کند، زیرا عشقش به نوعی مانند گلی با دوام کم بوده است. در نهایت، او از دشمنی که سبب چشیدن درد و رنجش شده، فریاد میزند و از وضعیت خود ابراز نارضایتی میکند.
هوش مصنوعی: ای بخت من، در میدان شکار به من آسیب زدی و حالا هر یک از موهای من به دستی از دشمن افتاده است.
هوش مصنوعی: ای بخت شوم، چطور میتوانم از تو تشکر کنم، که به من در این روزگار آشفته، نشانی از آرامش و امید دادی.
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به خاطر چیزهای بیفایده خود را آزار میدهی؟ چه فایدهای از زحماتت به دست آوردی وقتی که عمری را صرف زیبایی و شادابی کردهای؟
هوش مصنوعی: مراقب باش که دامن تو به اشکهای من آلوده نشود. تو که با وجود من، چنین دامن لطیفی را به کسی دادهای.
هوش مصنوعی: ای دشمن، چون حال بد من را دیدی، نالهای سر دادی. چه بگویم، تو که از درد من خبر داری و به من امید مرگ دادی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.