بیا که پیش تو ای سرو گلعذار بمیرم

بهر کرشمه و نازت هزار بار بمیرم

فتاده در سر راه تو جان من بلب آمد

روا مدار که از درد انتظار بمیرم

غریب شهر توام شهریار من نظری کن

که حسرتی نبود گر درین دیار بمیرم

فتاده ام بخمار از می وصال مبادا

که ساقیم ندهد جام و در خمار بمیرم

بداغ روی تو در لاله زار، زار بسوزم

بیاد خط تو از جلوه ی بهار بمیرم

تو در فسانه تبسم کنی و من ز تحیر

ز شوق آن لب جانبخش، زار زار بمیرم

بیاد جلوه ی نخل قد تو دیده ی گریان

نهاده در قدم سرو جویبار بمیرم

بهار شد که درین باغ هر نفس چو فغانی

ز صورت فاخته و نغمه ی هزار بمیرم