امروز اگر می بمن آن لب نرساند
پیداست که مخمور تو تا شب نرساند
نظاره ی جولان توام کی برد از هوش
گر این طرفت بازی مرکب نرساند
بیچاره خرابی که دلش سوزد و از بیم
دستی بچنان عارض و غبغب نرساند
فریاد من از وعده خلافیست کز آن لب
هر بوسه که گوید به من اغلب نرساند
برخاست شراری ز دل گرم فغانی
آزار بگلبرگ تو یا رب نرساند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و محبت فارغ از درد و رنج میپردازد. او در ابتدا بیان میکند که بدون لبان محبوب، چگونه روز را سپری کند و در پی آن، احساس دلتنگی و بیتابی خود را از فقدان محبوباش به تصویر میکشد. احساس میکند که حتی وعدههای او نیز هیچگاه واقعی نخواهند شد و دلتنگی او از این بیوفایی شدت میگیرد. در پایان، با زبانی عاطفی، فغانی از آتش عشق و غم خود سخن میگوید و به عواقب این عشق نابهجا اشاره میکند.
هوش مصنوعی: اگر امروز رازی را با من در میان نگذارد، مشخص است که تا شب نمیتواند از حال و هوای مستیاش بیرون بیاید.
هوش مصنوعی: من مجذوب تماشای جلوههای تو هستم، اما اگر این سمت، بازی پیچیدهای را به راه بیاورد، ممکن است هوش را از من بگیرد.
هوش مصنوعی: بیچاره کسی که دلش احساس درد میکند و از ترس نمیتواند به کسی درخواست کمک کند یا نزدیکی کند.
هوش مصنوعی: صدای من از ناراحتی به خاطر وعدههایی است که برآورده نمیشوند، زیرا لبان کسی که همیشه به من میگوید "دوستت دارم" همواره برای من به آن چیزی که وعده دادهاند نمیرسد.
هوش مصنوعی: یک شعلهای از دل پرشور من برخواست که به گلبرگ تو آسیب نرساند. ای کاش!
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.