مرغ دلم به حلقهٔ مویی نهاده رخ
در باغ وصل بر گل رویی نهاده رخ
مست وصال چون نشود آنکه هر نفس
بیخود بجیب غالیه بویی نهاده رخ
افگنده ام عنان دل از دست هر طرف
در خون من دواسبه عدویی نهاده رخ
در گلشن خیال من از تند باد غم
هر برگ لاله بر لب جویی نهاده رخ
از دیده ام بجستن آن دانه ی گهر
هر قطره ی سرشک بسویی نهاده رخ
در بزم عشق هر نفس از گرمی فراق
لب تشنه یی به پای سبویی نهاده رخ
هر صبح تا بشام فغانی بحاجتی
گریان به قبلهٔ سر کویی نهاده رخ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «نهاده رخ» حال عاشقی را وصف میکند که دلش رو به گیسو و چهرهٔ یار آورده است. در آغاز از مستی وصال سخن میرود، اما سپس به آشفتگی دل، هجوم دشمنان، پراکنده شدن خیالهای شاد، روان شدن اشک در جستوجوی یار و تشنگی هجران میرسد. در پایان، فغانی سر کوی یار را قبلهٔ خود میداند و از صبح تا شام گریان به آن رو میکند.
هوش مصنوعی: پرندهٔ دلم رو به حلقهٔ گیسوی یاری آورده و در باغ وصال، چهره بر گلِ روی محبوبی گذاشته است.
هوش مصنوعی: کسی که هر لحظه بیخود و از خودرفته، صورت در گریبانِ یارِ خوشبو (بوی غالیه) نهاده است، چگونه از وصال مست نشود؟
هوش مصنوعی: افسار دلم را از دست داده و رها کردهام تا به هر سو برود، و از هر طرف دشمنی با شتاب تمام (دواسبه) قصد ریختن خون من کرده است.
هوش مصنوعی: در گلزار خیال من، از تندباد غم، هر گلبرگ لاله کنده شده و بر لب جویی افتاده است؛ یعنی غم، شادیهای خیالم را پراکنده کرده است.
هوش مصنوعی: هر قطرهٔ اشکم برای یافتن آن گوهر یگانه (محبوب) از چشمم به سویی روان شده است.
هوش مصنوعی: در مجلس عشق، هر لحظه از سوز و گرمای جدایی، تشنهلبی چهره بر پای سبو نهاده و از تشنگی به آن پناه برده است.
هوش مصنوعی: فغانی از صبح تا شام با گریه و برای برآمدن حاجتش، چهره به سوی سر کوی یار نهاده، چنانکه گویی آنجا قبلهٔ اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.