دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی
که در وی خوشدلی را نیست جایی
دل مسکین چرا غمگین نباشد؟
که در عالم نیابد دل‌ربایی
تن مهجور چون رنجور نبود؟
چه تاب کوه دارد رشته تایی؟
چگونه غرق خونابه نباشم؟
که دستم می‌نگیرد آشنایی
بمیرد دل چو دلداری نبیند
بکاهد جان چو نبود جان فزایی
بنالم بلبل‌آسا چون نیابم
ز باغ دلبران بوی وفایی
فتادم باز در وادی خون خوار
نمی‌بینم رهی را رهنمایی
نه دل را در تحیر پای بندی
نه جان را جز تمنی دلگشایی
درین وادی فرو شد کاروان‌ها
که کس نشنید آواز درایی
درین ره هر نفس صد خون بریزد
نیارد خواستن کس خونبهایی
دل من چشم می‌دارد کزین ره
بیابد بهر چشمش توتیایی
روانم نیز در بسته است همت
که بگشاید در راحت سرایی
تنم هم گوش می‌دارد کزین در
به گوش جانش آید مرحبایی
تمنا می‌کند مسکین عراقی
که دریابد بقا بعد از فنایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج دل مسکین خود سخن می‌گوید که در دنیای واقعت به شادی و دلخوشی نمی‌رسد. او غمگینی را طبیعی می‌داند و به عدم ارتباط و دیریابی عشق اشاره می‌کند. شاعر به تصویرسازی از دلی غرق در اشک و تنهایی می‌پردازد و از بی‌کسی و فقدان آشنایی می‌نالد. او حس می‌کند که زندگی بدون عشق و وفا مانند وادی خطرناکی است که کاروان‌ها در آن گم شده‌اند، و در پایان، آرزو دارد که به بقا و آرامش بعد از مرگ دست یابد.
هوش مصنوعی: دل من در حالتی است که پر از گرفتاری و رنج است و در این دل، جایی برای شادمانی و خوشدلی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: دل بی‌چاره چرا نباید غمگین باشد؟ زیرا در این دنیا، محبوبی را نمی‌تواند بیابد که او را تسلی دهد.
هوش مصنوعی: چطور می‌توان انتظار داشت که بدن غریب مانند یک بیمار راحت باشد؟ چه نیرویی می‌تواند در برابر فشار کوه، رشته‌ای از تاروپود را تحمل کند؟
هوش مصنوعی: چطور می‌توانم در میان درد و رنج زندگی‌ام غرق در خون نباشم، در حالی که دیگران به من توجهی ندارند و دست دوستی و آشنایی به من نمی‌زنند؟
هوش مصنوعی: دل وقتی دچار غم و جدایی شود می‌میرد، و زندگی انسان زمانی کاهش می‌یابد که دیگر شادی و محبت در آن وجود نداشته باشد.
هوش مصنوعی: چون نتوانم بوی وفای معشوقان را از باغ دلبران استشمام کنم، مانند بلبل نالان و غمگین می‌زنم ناله.
هوش مصنوعی: به جایی خطرناک و دشواری که پر از درد و آسیب است، افتاده‌ام و در این وضعیت نمی‌توانم کسی را پیدا کنم که راهی را به من نشان دهد.
هوش مصنوعی: نه دل را در حیرت و سردرگمی نگه‌دار و نه جان را فقط به امید آرامشی که دل را شاد کند، مختل کن.
هوش مصنوعی: در این صحرا، کاروان‌ها به شدت به ذلت و شکست دچار شدند و هیچ‌کس صدای ناله و سختی دردناک آنان را نشنید.
هوش مصنوعی: در این راه در هر لحظه خون‌های زیادی ریخته می‌شود، اما هیچ‌کس رغبت ندارد تا برای این خون‌ها بهایی بپردازد.
هوش مصنوعی: دل من آرزوی دیدن محبوب را دارد تا از این راه به دیدار او، جانشین کنندهٔ چشمش، برسد. توتیای چشم، به معنای دارویی است که برای خوب دیدن و شفافیت بینایی به کار می‌رود، و در اینجا نماد امید و انتظار است.
هوش مصنوعی: روح من نیز در محبسی است که تلاش می‌کند دروازه‌ای به سوی آسایش و آرامش باز کند.
هوش مصنوعی: تنم نیز با دقت گوش می‌دهد که آیا از این در، دعای خوشی به جانش می‌رسد یا نه.
هوش مصنوعی: عراقی، شاعر نیازمند و فقیر، از خداوند خواسته که بقا و زندگی پس از مرگ را دریافت کند و بفهمد که چگونه می‌توان از فنا (مرگ) عبور کرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بی‌وفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانه‌های دیگر
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.