بر درد درون ناله گواه تو بس است
واین چشم پر آب عذرخواه تو بس است
گفتی که نکردهام گناهی هیهات
طاعت که تو کردهای گناه تو بس است
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بر درد درون ناله گواه تو بس است
واین چشم پر آب عذرخواه تو بس است
گفتی که نکردهام گناهی هیهات
طاعت که تو کردهای گناه تو بس است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی خطاب به کسی است که مدعی بیگناهی است. شاعر نخست ناله و اشک را نشانهٔ درد درون و وسیلهٔ عذرخواهی میداند. سپس ادعای بیگناهی را رد میکند و میگوید طاعتی که با غرور و به حساب خود انجام شود، خود گناه است. پس راه رهایی، اشک و پشیمانی است، نه نازیدن به عبادت.
هوش مصنوعی: برای اثبات دردی که در دل داری، همین نالهات گواه کافی است و همین چشم پر از اشک برای عذرخواهی از گناهانت بس است.
هوش مصنوعی: گفتی که هیچ گناهی نکردهام؛ چه دور از حقیقت است! همان طاعت و عبادتی که کردهای و به آن مینازی، خود برای گناه تو کافی است. یعنی خودبینی و تکیه بر عبادت، خودش گناه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.